Liesbetontdekt blaast twee kaarsjes uit!

Exact twee jaar geleden – op exact dit tijstip – verscheen het allereerste berichtje op Liesbet ontdekt. De dag voordien was mijn opzegperiode ingegaan en een maand en negen dagen later, vertrok ik naar Roemenië.

Bijna twee jaar, goed 20.000 lezers en drie landen later, ben ik weer net waar ik vertrokken was: in de Kempen. Ik verdien nog altijd mijn boterham door freelance te schrijven, en sinds gisteren ook met een deeltijdse job. Ik hou nog altijd van paarden, van reizen, van schrijven, … ik ben nog altijd naïef en kan nog altijd over de domste dingen kinderlijke enthousiast zijn. Ik heb ook nog altijd dezelfde fantastische vrienden die ik toen had.

Maar ik heb intussen ook een pak meer interessante, fantastische, gepassioneerde mensen leren kennen, ik heb (een deeltje van) drie bloedmooie landen mogen ontdekken, ik heb dingen kunnen beleven die ik hier nooit had kunnen meemaken. Ik heb van zomer in zomer in zomer kunnen rollen, mijn talen kunnen oefenen en ik heb mooie herinneringen voor het leven.

En ja, ik ben een gelukzak, want ik had op dit moment evengoed werkloos thuis kunnen zitten, mij afvragend waarom ik ooit die goeie job heb opgegeven. Of wacht, neen. Dat zou niet gebeurd zijn, want ik wéét waarom ik die job heb opgegeven. Omdat ik nu iets heb mogen meemaken dat anders nooit – NOOIT – had gekund. En ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik die kans heb gekregen (en gegrepen)!

Bedankt dus aan iedereen die ik ontmoet heb onderweg, die mij dingen heeft bijgebracht en getoond of die er gewoon was en die mijn ontdekkingstocht daarom net dat tikkeltje specialer heeft gemaakt. En bedankt aan u, bloglezer, om deze ontdekkingstocht samen met mij te beleven!

(PS: ‘t is niet gedaan met bloggen hoor, maar we moeten woordjes van dank echt niet opsparen tot het einde, vind ik!)

Eerste werkdag

“Is dit je eerste… dit moet wel je eerste job zijn hé, als je nog zo jong bent”, posteerde de dame van de receptie vanochtend toen ik op mijn nieuwe werkplaats aankwam. “Ik word deze maand dertig,” antwoordde ik, glimlachend maar droogjes. Waarop er prompt enkele voorbijgangers aan de mouw werden getrokken om hun gok naar mijn leeftijd te wagen, want het kon toch niet dat zij alleen mij zoveel jonger schatte dan ik was. Bleek ook niet zo te zijn. Dertig? Neen, dat zouden ze niet zeggen. En bij deze kennen ze mij daar dus ook

(verder verliep alles trouwens normaal)

Heldin op hotel

Ik had u al eens verteld dat mijn moemoe in het ziekenhuis lag omdat ze aan het doodgaan was – dacht ze. Zo’n vaart is het allemaal niet gelopen en een tijdje geleden mocht ze – aangevuld met drie zakken nieuw bloed en voorzien van een berg straffe medicatie – weer naar huis. Verdict: er is niks mis mee, het mens is gewoon versleten. Blij als een kind was ze, natuurlijk.

Dat was tot de ondervinding kwam dat er thuis niet altijd iemand om haar heen is. Dat er thuis geen belletje is om op te drukken om de verpleegster te laten komen en dat er thuis matten liggen en dorpels en andere dingen waarover ze kan vallen om dan niet meer op te kunnen staan.

Wat zegt u, een rusthuis? Neen, dat vindt ze maar niks. Ze gaat op hotel. ‘t Is weliswaar geen echt hotel, maar een zorghotel (klik hier voor meer info). ‘Centrum voor kortverblijf’ heet dat dan officieel, maar eigenlijk is dat een hotel. Maaltijden in de eetzaal – zoals in een hotel, voor- en na- de middag animatie (hallo Club Med!) en de hele dag tussen andere oude sussen. Ze had in Benidorm niet beter kunnen zitten!

Of ze daar zelf zo over denkt, dat weet ik nog niet. ‘k Ga haar een paar dagen laten aanpassen en dan eens bellen. Volgens mijn ma was ze heel enthousiast, maar toen ik haar (mijn moemoe) er  zelf naar vroeg, zei ze: “als ‘t tegenvalt zal ik snel weer thuis zijn!” Het valt dus nog af te wachten, maar ik kan u nu al vertellen dat u mij – mocht ik ooit de 93 halen – zonder probleem mag afleveren in het zorghotel. Ik zal daar wel aan de bar gaan hangen en flirten met die groene blaadjes van in-de-zeventig, geen probleem

Faits-divers

Wist u dat…

- … het nog minder dan honderd dagen is, eer ik in Portugal ben? En dat ik daar on-ge-loof-lijk hard naar uitkijk?

- … ik nu wel werk heb, maar nog geen werkplaats? Die waar ik namelijk zou moeten gaan werken, is afgebrand Ik had er nochtans naar uitgekeken in mijn boerderijtje in het bos te gaan zitten… Er wordt naar een – tijdelijke of definitieve – oplossing gezocht. Begin februari heb ik sowieso vorming in Leuven, dus dan heb ik nog geen eigen bureautje nodig.

- … ik zowel zaterdag 3 als zondag 4 maart over paardrijden in Portugal mag komen vertellen op Flanders Horse Expo? Ik doe dat op vraag van Trailfinders Ruitervakanties. Ik geef graag presentaties en Portugal is sowieso al een geliefd onderwerp van mij, dus ik kijk er erg naar uit. U bent natuurlijk altijd welkom om te komen kijken en luisteren! Zaterdag is het om 16u, zondag om 12u30, telkens in de seminarieruimte in hal 3. En het duurt een klein half uurtje, dus u heb voordien en nadien nog tijd genoeg om de rest van de beurs te bezoeken!

Naaktfoto’s

Er is veel over gesproken, gelachen, gedacht, gepland, uitgesteld, afgezegd en herpland, maar het is zo ver, ze zijn een feit: de naaktfoto’s. De naaktfoto’s van het lijstje van dingen die ik toch wel zeker moet gedaan hebben voor ik dertig ben. Wat binnen minder dan een maand een feit is.

Toen de strakke versie van mij eind november terugkwam van Portugal, werd het dus menens. Goed gedefinieerde schuine buikspieren, eindelijk echt een beetje spieren in mijn bovenarmen en strakke dijen. Dit moest het moment worden. Drukke agenda’s van zowel mijzelf als fotografe en visagiste (allemaal meisjes die ik ken, want strippen voor een vieze vreemde man was mij net een brug te ver) verhinderden dat natuurlijk, maar afgelopen zondag was het dus wel zover. Zonder goed gedefinieerde buik-, arm- of bovenbeenspieren weliswaar, maar goed. Een mens kan niet alles hebben.

Opvallend licht gepakt – ah ja, geen kleren nodig en voor de make up zorgde ook iemand anders – vertrok ik naar de studio in Anderlecht. Eerst de nodige plamuurwerken voor mijn gezicht en toen was het voor echt. Staan, zitten, links, rechts, gedraaid, omkijken, ogen open, ogen toe en intussen proberen toch niet al te veel rare huidplooien in beeld te hebben. Met veel denk aan de fotografe om mij eventueel niet-flatterende poses meteen te melden.

En waar die foto’s nu zijn, vraagt u zich af? Wel, ze zijn nog niet klaar. Ik heb er zelf nog niks van gezien, dus het is ook voor mij ook spannend afwachten! Of er eentje bij zal zijn die de muur van mijn slaapkamer zal halen – zoals initieel de bedoeling was – kan ik dus ook nog niet zeggen. Maar ik heb het in elk geval wel gedaan. En dan ook nog eens voor mijn dertigste.

De paardrijles (Update – nu ook met foto’s!)

Geen paniek, ik ga hier geen uitgebreid verslag leveren van elke paardrijles die ik neem, maar ‘t was de eerste op deze locatie en van deze lesgeefster, dus nu mag het wel, vind ik. Oh en ik had het aangekondigd, dus uw verwachtingen staan ongetwijfeld hoog gespannen

Goed op tijd toog ik afgelopen donderdag naar Eindhout. Hartje Kempen, geprangd tussen Zammel (Geel) en Veerle (Laakdal). Om u een idee te geven. De gps deed niet te moeilijk en Stal De Zwarte Leeuw – volgende keer eens vragen waar die naam vandaan komt – werd snel gevonden. De combinatie van op tijd vertrekken en niet verloren rijden, zorgde ervoor dat ik dus een half uur voor mijn les al daar was.

Dat was de bedoeling, want ik was vergeten te vragen of ik vooraf moest poetsen en opzadelen. Net zoals ik was vergeten te vragen wat de kostprijs van een lesuur was, maar daarvoor had ik dan wel even terug gemaild. Kwestie van niet helemaal af te gaan wegens te weinig geld bij.

Lesgeefster Valerie wees mij mijn rijdier voor de les aan, en dat bleek al helemaal mijn ding te zijn. Kruising Arabier – pony die er net zo uit zag, met een guitig koppie en een liever-lui-dan-moe-mentaliteit. Dat laatste was niet zo erg, want ik heb in mijn eerste les vooral gestapt. En u hebt er geen idee van hoe vermoeiend dat was.

Bijna achttien jaar rijd ik paard, dit was mijn allereerste privé-les ooit en ik was aan het sukkelen als was ik een beginner. Valerie zette mijn voeten goed, wrong mijn knieën in de juiste positie, onderbuikspieren gebruiken en navel optrekken, bekken anders kantelen dan ik normaal doe, rug recht, bovenarmen naast mijn lijf, handen verder uit elkaar… nog nooit heb ik zo hard nagedacht over hoe ik op een paard zat. Ik moest bewust dingen doen met bepaalde zitbeenknobbels en dan ook nog zeggen wat ik deed en waarom. Ik had het gevoel dat ik klaarsta om langs voren over mijn paard te vallen, maar nee, mijn rug was recht, het gevoel was gewoon anders omdat ik iets anders met mijn schouders deed en ga zo maar door.

Ik vrees dat ik lang niet alles heb kunnen onthouden – en volgens mijn lesgeefster is dat perfect normaal. Zij gaat dat de volgende keer dan ook allemaal herhalen. Geduld is een schone deugd.

—

Update: blijkbaar bestaat er wel enig beschamend fotomateriaal van mijn gesukkel. Bij deze (kunt u meteen ook even met open mond kijken naar de spiksplinternieuwe infrastructuur)

Liesbet en de lichaamsbeweging

Voor intensief paardrijden blijkt er dezer dagen te weinig tijd. Dat is enorm jammer, echt enorm jammer, maar het werk gaat momenteel even voor. Nu heb ik natuurlijk nog wel altijd uitzicht op een weekje – intensief – paardrijden in Portugal in mei. Ik ga stijf zijn en ik ga stikkapot zijn na de eerste avond, dat besef ik, maar om de schade te beperken, probeer ik nog wel af en toe te bewegen.

Zo ging ik vorige week dinsdag voor het eerst naar de AquaSculp, samen met vriendin S.  Dat we hiervoor kozen, komt omdat we iets van groepsles wilden doen dat niet belachelijk duur was (bye bye fitness) en zwemmen gezond schijnt te zijn, maar we baantjes trekken nu wel niet iets te veel op een echte sport vonden lijken om nog in ons kraam te passen.

Bon, Aquasculp dus. Het schijnt goed te zijn voor onze borsten, billen en buiken en dat klinkt wel interessant. Verder leek het ons ook de minst lastige van alle aangeboden Aquagym-opties, dus ja, we hadden gekozen. Viel dat “minst lastige” stuk toch wel enigszins tegen. Toen de les begon werd er nog volop getaterd en geklaterd in het bad, twintig minuten later alleen nog maar gepuft en iedereen was blij dat het in plaats van een heel uur maar vijftig minuten duurde!

Vriendin S vond onze tweede poging, gisteren, nog lastiger. Ik niet, maar dat was waarschijnlijk omdat onze sportieve activiteit in mijn verbeelding al horrorproporties had aangekomen. Maar zo erg was het dus niet. Oh en geen spierpijn nadien! Of we het gewoon fout gedaan hebben, of het komt door het water, dat houd ik in het midden.

Omdat ik toch al zo goed bezig ben wat betreft lichaamsbeweging, ga ik vanavond op dansles. Na jaren vruchteloos zoeken vond ik mij eindelijk een man die mee naar de dansles wilde. Zodoende zetten vriend S en ik vanavond onze eerste ballroom-stappen. Die, als de geruchten correct zijn, gaan resulteren in het dansen van een marske. Ik houd u voorzekers op de hoogte!

En omdat ik dan toch al goed bezig ben, qua lichaamsbeweging, boekte ik donderdagavond een paardrijles in. Na meer dan 17 jaar aanmodderen, zal ik mijn eerste kwaliteitsvolle privéles nemen. Dressuur zelfs, ofte: de basis. Die waaraan het mij al 17 jaar ontbreekt. En nu ga ik dat proberen te leren. Op hoop van zegen!

Grote dromen van kleine meisjes – deel 2: de echte job

(ter info: deel 1 vindt u hier)

U kent het PMS nog wel. Ik kan u niet zo exact meer zeggen waarvoor die letters staan, maar u weet over welke instelling ik het heb. Het instituut dat zich behalve met in uw onderbroekje kijken en uw ogen testen, doorheen uw schoolcarrière ook bezig hield met het u bestoken met vragenlijsten over Uw Toekomstplannen In Het Leven.

Het ging dan over wat u graag deed en wat helemaal niet graag, en er was zo ook een vakje waarin u moest vertellen wat u later graag wilde worden. Ik antwoordde steevast met “journaliste of boerin” en het PMS negeerde even steevast “boerin” en stuurde mij richting mijn eerste keuze: journaliste.

Geen slecht idee, zo blijkt, maar ‘t is wel maar de helft van wat ik invulde. U vindt dat misschien raar, maar ik vond mijn boerderijtaken in Roemenië echt super plezant. En als ik in Australië met de ute de wei mocht slepen, was ik helemaal in mijn sas. Nu heb ik hier natuurlijk geen varkens te voederen of kalkoenen te hoeden, noch een wei die gesleept moet worden, maar ik kreeg gisteren wel telefoon dat ik ben aangenomen als projectmedewerker plattelandsklassen bij de gelijknamige vzw.

U hebt natuurlijk 100% gelijk als u vertelt dat dat nog altijd geen boerin is maar ik mag wel reclame gaan maken voor het platteland, ik mag scholen naar boerderijen halen, plattelandsgidsen vormen en plattelandskrantjes schrijven voor verschillende doelgroepen.

Oh en het is een halftijdse job, dus voor dat andere schrijfwerk blijft er nog een zee van tijd over. Leuk he!

 

Bedrijfsfilms maken en ballen kwijt

Hebt u al eens bedrijfsfilmpjes gemaakt? Ik wel, en ik kan u zeggen dat dat een inspannende en tijdsopslorpende bezigheid is! Vandaag, gisteren en eergisteren waren er draaidagen. Meestal nogal ver van huis (Veurne is meer dan twee uur rijden jandorie) en dus lange dagen. Aan die draaidagen gaat natuurlijk een pak voorbereiding vooraf, en ‘t is ook nog lang niet gedaan want we moeten er nog zeven gaan draaien. Dit maar even om te duiden waarom het hier de laatste tijd zo stilletjes was.

Dit gezegd zijnde, kan ik u vertellen dat het in Portugal alles behalve stilletjes is. Herinnert u zich nog dat ik het had over de castratie van één van de jonge hengstjes? En dat we die andere – de mooie bruine die ik zadelmak ben beginnen maken -  niet konden castreren omdat die zijn ballen in zijn buik zaten?

Wel, die ging dus zoals gepland in december naar de dierenkliniek, waar ze hem zouden in slaap doen en dan de ballen uit zijn buik vissen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want wat bleek? Ze konden die ballen niet vinden! In de buikholte van een paard waar ongetwijfeld niet zoveel in zit dat ze daar nog nooit gezien hebben, konden ze geen paar ballen vinden. Bruintje dus weer als hengst naar huis.

Begin deze week ging hij dan weer naar het ziekenhuis, voor een innovatieve ingreep (de eerste keer in Portugal) met een cameraatje en zowaar, ze vonden de ballen! Ik vond er daarstraks bewijsmateriaal van in mijn mailbox. De ballen zelf ga ik u besparen, maar ik toon u wel even het mooie paardje, onthaard en met plakker maar nog altijd met een mooi koppie en de schattigste oortjes.

Ik heb via mail meteen laten weten dat ze nog ‘ns staartjes moeten maken in zijn manen, want die zien er weer zo springerig uit. En ik had ze net met heel veel moeite plat gekregen. Delegeren van op afstand, ik vind dat plezant

Liesbet dankt haar lezers!

En wel met een rapportje over de bezoekers van deze website in 2011. Bedankt iedereen, op naar een interessant 2012!!

Het is wel in het Engels:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 8.500 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 3 sold-out performances for that many people to see it.

En hier staat het vervolg (klikken).