Zondagochtend, 6:33 uur. Geen idee of het komt door het bioritme, de luidruchtige dieren die al allemaal wakker zijn of het feit dat ik gisteravond al om 22 uur ben gaan slapen, maar ik ben vroeg wakker. Vroeg genoeg om mij nog ‘ns om te draaien en daarna alsnog voor de middag aan mijn blog te kunnen beginnen.

Die is mogelijk wat eentonig voor u, als lezer, aangezien ik de afgelopen dagen veel gelijkaardige dingen heb gedaan. Donderdagochtend stond er een ritje van een uur met twee vrolijke Amerikaanse dames op het programma. Ik reed op de kleine Lucera en die deed het heel goed. Ze is dan wel klein, maar haar korte beentjes gaan snel op en neer. De grotere paarden moeten geen stap trager gaan als zijn de eerste is. Na de middag waren er de gebruikelijke lesjes – rustig want maar 4 leskinderen deze keer.

En dan was het tijd voor ons om ons klaar te maken voor een etentje, jawel. Het was de afgelopen week restaurantweek op Bonaire. In die week kan je voor 25 dollar een menu eten in de beste restaurants op het eiland. Wij kozen At Sea uit, dat normaal gezien ver boven ons budget zou liggen. Ik had als voorgerecht een tartaar van tonijn, als hoofdgerecht een tenderloin steak en daarna een kaasplankje. Voor 20 dollar exta kreeg ik er aangepaste wijnen bij: jummie! Oh en op’t einde porto. Porto! Veel zelfs, yes!

IMG_0214

Vrijdagochtend was het tijdig opstaan geblazen, voor een trail met zwemmen. Ik reed weer op Lucera, maar deze keer moest ik niet als eerste. Een van de andere meisjes reed eerste op Spirit, zodat ik dicht bij Indy kon blijven om de bange ruiter gerust te stellen. Missie geslaagd, want we zijn zonder problemen en met een heel blije ruiter teruggekeerd naar de ranch. Ook leuk was dat ik na de middag gewoon naar het strand kon! Coco Beach deze keer en omdat ik best wel moe was, ben ik niet eens in het water geweest. Gewoon een beetje relaxen in de schaduw, boekje lezen, pintje drinken… echt genieten!

Zaterdag was zowat hetzelfde scenario, maar dan wel met een grotere groep en ikzelf weer op de eerste positie met lieve Herencia. Dat paardje blijft toch echt wel mijn favoriete paard om trails te leiden: zacht karakter, vlotte stap, enthousiast en braaf. Ik kan echt helemaal gerust zijn als ik weer ‘ns naar achteren zit te kijken of iedereen mee is of om wat uit te leggen tegen de felle wind in. Ze was zelfs voorbeeldig toen ik onderweg moest afstappen om bij een huis langs de route een hoefvijl in de brievenbus te gooien. Na de middag voltrok zich een gelijkaardig scenario als de dag voordien, maar dan op het strand van Plaza. Vol goede moed had ik mijn snorkel meegenomen, maar uiteindelijk heb ik alleen maar wat op een strandbed gelegen. ’s Avonds nog even zonsondergang meepikken en dan naar huis. Dat gaat sinds begin deze maand trouwens met een scooter die ik samen met een ander meisje hier heb gehuurd. Net op tijd, zo blijkt, want intussen hebben én de twee fietsen, én de moto van de andere hulp lekke banden. Gelukkig kunnen we ons nog een beetje behelpen nu.

 

 

 

Advertenties