Het regent, het regent, …

Terwijl het in de Kempen al zowat een week volle zomer is, is het hier gedaan met het mooie weer. Of toch ten minste met het heel mooie weer. We halen nog gemakkelijk temperaturen boven de twintig graden, maar elke (voor)avond en nacht regent het dat het giet. De afgelopen week regende het zelfs overdag erg veel. Niet aangenaam om door te rijden met de paarden, maar ook voor de niet-paardrijders in Roemenië is dat geen goed nieuws.

“De boeren zullen blij zijn”, klinkt het op de zandgronden van de Kempen bij weer zoals dit, maar in de Roemeense klei denkt men daar heel anders over. Het gras stond een paar weken geleden al hoog genoeg om gehooid te worden. Dat gebeurde dan ook, maar zoals alles hier: manueel. En ook: traag. Eer u met een zeis een groot hooiveld hebt gemaaid, bent u enkele dagen verder. En dan komt het omdraaien, weer omdraaien, op de wagen laden, tot een hooimijt verwerken en naar het volgende veld gaan.

Dit heeft tot gevolg dat lang nog niet al het gras was gemaaid toen het regenweer begon. En door de zware regen wordt alles plat geslagen. En zolang het niet droger wordt, kan er ook niets mee gebeuren. De laatste dagen is het ten minste overdag al gestopt met regenen. Dat gaf de boeren de kans de schade te gaan opmeten. Hier en daar wordt toch nog hooi op de wagens gestoken, verderop verbranden rokerige vuren het vochtige, rottende gras dat bij een vorige gelegenheid wel gemaaid was, maar nooit de hooimijt heeft gehaald.

Behalve de velden liggen ook de wegen er slecht bij. Er waren al putten, en door de droogte van half mei brokkelden de randen verder af en werden de gaten in het wegdek groter en dieper. De regen die nu valt, wast hele stukken straat weg. De zijkanten brokkelen af, de gaten in het wegdek worden nog groter en waar er toch gepoogd is op een tijdelijke vulling te voorzien, wordt die zonder pardon weggeregend. De niet-verharde wegen liggen er nog erger bij. Die zijn op sommige plaatsen zo geminimaliseerd dat er nog nauwelijks een auto over kan rijden.

En waar de weg wel degelijk is, zoals tussen Mandra en Halmeag, zorgt het water voor problemen. De Olt-rivier is daar buiten zijn oevers getreden en over een lengte van honderd meter staat de weg blank. Paaltjes links en rechts moeten bestuurders een idee geven van waar de straat zich bevindt. Voor en na het blanke gedeelte staan jonge mannen die een centje willen bijverdienen door motorfietsen van de ene kant van het verdronken stuk baan naar de andere kant te dragen. Onze auto heeft het deze keer overleefd, maar intussen is het weer aan het regenen dat het giet. Hoe de kleine Dacia het er volgende keer van gaat afbrengen, is dus nog maar zeer de vraag.