En dan lachen we in ons vuistje

Dat er over Roemenië veel vooroordelen de ronde doen, moet niet gezegd. Ook mensen die hier met vakantie komen, hebben vaak van die vooroordelen. Niet zelden wordt ons, de meisjes, gevraagd of we ons veilig voelen als we alleen door het dorp wandelen – ja dus.

Niet anders was het vorig weekend, toen ik naar Boekarest moest om de gasten op te halen op de luchthaven. Na een paar uur wachten en met bordjes zwaaien had ik iedereen verzameld. En toen kwam de ‘oei’. De ‘oei ik heb mijn portefeuille niet meer en mijn identiteitskaart zat daarin. En mijn Visa ook.’

Een Duitse gaste was een dagje vroeger naar Roemenië gekomen om Boekarest te verkennen, en op de bus van het stadscentrum naar de luchthaven was ze haar portefeuille kwijt geraakt. Een andere gast – we zullen hem gemakkelijkheidshalve T noemen, naar de eerste letter van zijn voornaam, want zijn eigenlijke naam doet er in het betoog niet toe – reageerde daarop meteen: “Ja ja, je moet daarvoor oppassen hier. Die Roemenen, niet te doen. Je weet wel, die staan daarvoor bekend! Die zijn niet te vertrouwen!”

Omdat ik nog een hele week met T moest doorbrengen, en omdat je altijd beleefd en vriendelijk moet zijn tegen de gasten, hield ik mijn reactie bescheiden, met de opmerking dat Boekarest een wereldstad is. Dat zoiets in wereldsteden wel vaker gebeurt en dus niet inherent is aan Roemenië. Maar T was niet te stoppen: ik kon dat wel zeggen, maar hij geloofde het niet, want die Roemenen, dat zijn dieven, dat weet iedereen.

Ik hield het daarbij en dacht er het mijne van. Ik dacht er vier dagen later nog steeds hetzelfde over, toen we op tweedaagse kampeertrip gingen (zie ander bericht). Toen we na ons tent-avontuur weer terug op de boerderij kwamen, kwam één van onze staljongens meteen aangelopen met een behoorlijk hippe gsm. Of er iemand zijn gsm kwijt was, wilde hij weten, want ze hadden dit toestel op de kampeersite gevonden.

“Oh ja”, wist T. Hij merkte dat hij zijn mobiele telefoon niet meer had en nam de gsm aan van onze staljongen. Als er niet zoiets als ‘beleefdheid’ had bestaan – gecombineerd met mijn gebrekkige kennis van het Duits – had ik het hem rechtuit gezegd: “Wat was het nu weer met die Roemenen? Waren dat niet allemaal dieven?” Maar ik heb het dus niet gezegd. Ik het het wél gedacht. Ik denk dat T zelf de link niet legde, en ik vind dat jammer. Maar het is dan maar zo, sommige mensen hebben starre opinies en het is mij al duidelijk geworden dat het vooral resulteert in frustratie en spreken tegen muren als je daaraan iets probeert te veranderen. Dus heb ik gezwegen. Maar ik heb wel gelachen in mijn vuistje. Net als de andere meisjes hier, toen ik het verhaal deed.