You are currently browsing the tag archive for the ‘regen’ tag.
U weet dat ik niet vies ben van een beetje commercie af en toe. Of reclame, hoe u het ook wilt noemen. En daarom deel ik u met veel vreugde mede, dat het grote liefde is tussen mij en mijn nieuwe iMac. Want ja, ik had dus een nieuwe computer nodig. De enige nog min of meer werkende computerachtige in mijn omgeving, was mijn Asus EEEpc. En hoewel het kleinood heel goed zijn best doet, begint het de eerste tekenen van verval te tonen. Om nog maar te zwijgen over het zakformaat dat niet zo handig is voor wie professioneel gedurende lange tijd aan de computer moet werken.
En na een heel positieve ervaring met de iMac van Dolly in Australië, zou het dus een Apple worden. Eerst dacht ik nog aan een laptop, maar uiteindelijk koos ik dus toch voor de desktop. En ik heb daar nog geen moment spijt van gehad. ‘Ze’ zeggen altijd wel dat Apple zo intuïtief en gebruiksvriendelijk is en al, en dat is dus ook waar. Kreeg ik vanochtend enkele foto’s toegestuurd, maar vond ik niet hoe ik ze op mijn kleine computertje moest krijgen, deed de iMac dat probleemloos voor mij.
Ik ken nog lang niet alles, en ik weet van veel nog niet hoe het werkt, maar ik heb toch al wat gespeeld met iMovie, met volgend resultaat:
De muis is trouwens ook zo leuk. En nu ik heb schuiven om ‘back’ te gaan op een webpagina doorheb, is ze behalve leuk ook echt superhandig! Ik kan hier nu nog wel wat blijven leuteren over mijn nieuw speelgoed, maar het belangrijkste is: het werkt. (zelfs al vind ik niet hoe ik rechte haken moet doen en erfrecht mijn internet niet al sik op F5 druk…)
Ik werk trouwens ook! Nu nog niet, maar het zit eraan te komen. In januari zal ik mij bezig houden met de productie van enkele kortere filmpjes voor een klant van de productiecel van RTV. Veel weet ik er nog niet van, maar ik weet wel dat ik er zin in heb: het gaat ongetwijfeld leuk worden! Binnenkort briefing…
Nu zondag werk ik trouwens ook voor RTV, maar dan op de nieuwsredactie. En tussen Kerst en Nieuw ook. Dan maak ik enkele specials voor Jumping Mechelen. Dat noemen ze het nuttige aan het aangenamen koppelen.
Verder heb ik best wel last om mij aan te passen aan het weer hier. Ik ben op zoek naar een paardje om mee te rijden en in die zoektocht heb ik weliswaar al zon gehad, maar ook veel wind en een onverwachte hagelbui. En dat ook alleen maar omdat ik tussen de regenbuien door heb gemikt. Neen, neen, niks voor mij. Geef mij maar het Portugese zonnetje!
Met zijn drietjes zijn ze, de nieuw aangekochte hengstjes die hier gisteren arriveerden. Ze zijn respectievelijk twee, drie en vier jaar oud en alledrie erg mooi.
Het jonkie van de bende kent letterlijk nog niks. Hij bibberde de vrachtwagen af en staat nu een beetje zielig rond te kijken, overdonderd door het feit dat de wereld groter is dan zijn weitje van vroeger. Erg gelukkig is hij nog niet, maar dat zal ongetwijfeld nog komen. Hij weet intussen al dat ik eten breng en dat poetsen en knuffelen leuk is. De rest komt wel. Oh en hij is mooi, erg mooi (foto van Miguel, want ik had mijn camera nog niet bij de hand).
Bruintje hier is drie (volgend jaar vier) en het meeste ‘hengst’ van de drie. Dikke nek, veel streken en veel show. En hij brak het schutsel tussen zijn box en dat van zijn buurman al af, toen er een ander paard voorbij kwam. Verder is hij wel een lieverd – de stoerste van de hoop ook – en heeft hij het schattigste kopje ooit. Portretfotootjes zijn voor een volgende sessie, maar intussen kunt u wel al naar wat algemene beeldekens kijken.
Eéééééén: actie!
Paard met weerspiegeling. Artistiek en zo.
Hij galoppeert dus ook, maar een echt goeie foto daarvan heb ik niet. Ze hebben pas hun griepprikje gehad en mogen dus niet zweten. Vandaar dat we hen gewoon wat laten rondlopen hebben, op eigen tempo/ritme. Binnenkort zullen we hen wel ‘ns echt laten showen.
En dan is er nog nummer drie, een schimmeltje van vier (volgend jaar vijf). Wat minder moedig dan zijn jongere maatje, dus ook een lager show-gehalte op de foto’s. Maar zoals al aangegeven: de echte mooie fotosessie moet nog komen, dit was maar een beetje “het gevolg van het moment”.
Kijk mama, ik vlieg!
Mooi hé?!
Iets minder mooi tegenwoordig, is het weer. Vandaag heeft het weeral gemiezerd, en als het weerbericht er niet te ver naast zit, gaan we de komende week geen enkele volledig droge dag hebben. Wat er gebeurd is met die Indian Summer, vraagt u zich af? Wel, wij weten het ook niet. Misschien was het dat goeie weer van begin oktober, dat wij verkeerdelijk geïnterpreteerd hebben als een uitloper van de zomer? Of komt ie nog, ergens in de buurt van winters december? Ik heb er geen idee van.
Nadeel is wel, dat de zee het niet zo goed doet. Of een beetje té goed, hoe u het ook wilt zien. De afgelopen week konden onze trailruiters niet galopperen op het strand, wegens te grote golven. U moet weten dat de kust waarop ze hier rijden zestig kilometer lang is, en helemaal ononderbroken. Geen golfbrekers, geen pieren, niks. Als de golven groot zijn, zijn ze dus ook gevaarlijk. Zo’n golf kan een paard onderuit halen en – met pech bij eb – paard en ruiter meenemen, de oceaan in. En dat willen we dus niet.
Het was het plan om na het seizoen naar het strand te gaan met ons drietjes: Miguel, Wladimir en ik. Als het weer en de golven zo blijven, gaat dat dus niet door. Want stappen, ja goed, dat kunnen we hier ook. Voor minder dan een snoeiharde galop langs de waterkant gaan we niet. Vingers kruisen!
De afgelopen dagen hebben we verder de Princess Highway gevolgd, langs de kustlijn, tot in Melbourne. Het weer is niet echt om over naar huis te schrijven. Het regent voortdurend en als het dan toch droog is, is het wel overtrokken. Enkel in Lakes Entrance hadden we enkele dagen geleden echt geluk. Van de regen en de grijze lucht reden we dit kustplaatsje binnen onder een onverwachte blauwe hemel met mooi witte wolkjes!
Van daaruit ging het naar Foster voor een winderige nacht en een al even winderige ochtend richting Wilson’s Promontory. Kirsten gaf het al vroeg in onze korte wandeling op, ik wandelde nog verder tot aan Whale Rock en probeerde niet van de brug te waaien. Zoals de foto aangeeft, was het nipt.
Daarna reden we verder naar Philipp Island, met als hoofddoel: beestjes. In de namiddag bezochtten we de Koala Sanctuary – waar in de omgeving ook veel swamp wallabies rondhuppelden. ‘s Avonds gingen we naar het strand voor de gekende ‘penguin parade‘. Daar mochten we geen foto’s nemen, maar met een beetje gegoogle kunt u ongetwijfeld wel ontdekken hoe dat eruit ziet. Ter compensatie: veel foto’s van de koala’s.
We wilden eigenlijk vandaag nog met een bootje naar een klein eilandje net onder Philipp Island varen, maar het weer was te slecht. We zijn tot op het uiterste puntje gewandeld, The Nobbies, en ook hier weer hadden we veel moeite om niet weg te waaien. ‘t Was anders wel heel mooi, zo onder die staalgrijze hemel en met hoge schuimkoppen op de zee.
Maar goed, genoeg gewaaid dus en daarom reden we naar Melbourne, waar we vanmiddag zijn aangekomen. De camping is – zoals meestal bij een stad – wat buiten het centrum, maar met een bus en een trein zijn we er op een uurtje. Verder heeft deze camping de mooiste douches die ik al op een camping gezien heb! In plaats van de rijtjes toiletten en douches, heb je hier een mini-badkamertje voor jezelf, met douchecel, toilet, lavabo met spiegel en goed licht. ‘k Had nog niet door hoe hard ik dat had gemist, tot ik het zag!
Melbourne verkennen wordt iets voor morgen, vandaag zijn we er alleen maar gaan eten. De snapper heeft gesmaakt 
Wind en regen. De afgelopen dagen leek het in het anders zo zonnige zomerse West-Australië wel een West-Europese herfst. Het waaide, maar zo hard dat er grote takken afbraken en de toppen van de bomen zwiepten heen en weer. Rijden was geen optie – als dat paard mij bij zonnig weer al naar de bodem van de piste verhuisd, gaat ze dat bij wind zeker doen. Of ik zou er gewoon afgewaaid zijn, wie weet.
Maar ook andere buitenactiviteiten werden tot een minimum beperkt. Het was letterlijk geen weer om een hond door te jagen. Onnodig te zeggen dat Heidi en Mindi het grootste deel van hun tijd op de zetel onder een dekentje (de watjes!) hebben doorgebracht.
Gisteren werd het dan nog erger. Overnacht was er al negen millimeter regen gevallen en halfweg de ochtend begon het weer te regenen. 17 millimeter in totaal op minder dan 24 uur, in een anders droge en hete zomer. Chocolate vond het allemaal best, hij at lustig de afgewaaide stukjes eik op, maar verder was er niemand echt blij met het weer. De veulentjes stonden te rillen en alle paarden zochten de lager gelegen stukken van hun wei op, om toch maar wat beschutting te vinden voor die niet-aflatende wind.
En vanochtend? Vanochtend scheen de zon. En behalve een zacht briesje – hetzelfde als op elke normale dag – was er van hersfstweer niks meer te merken. Naturlijk zijn er de afgeknakte takken die moeten worden opgeruimd. En er zaten vier prachtig mooie zwarte kaketoes in een boom naast de wei toen we gingen voeren. Waarschijnlijk de verkeerde richting uitgewaaid, want normaal zien we die hier nooit. Maar verder? Herfstweer? Neen, nooit van gehoord. We gaan nog altijd voor de 38 graden met Kerstmis.
Terwijl het in de Kempen al zowat een week volle zomer is, is het hier gedaan met het mooie weer. Of toch ten minste met het heel mooie weer. We halen nog gemakkelijk temperaturen boven de twintig graden, maar elke (voor)avond en nacht regent het dat het giet. De afgelopen week regende het zelfs overdag erg veel. Niet aangenaam om door te rijden met de paarden, maar ook voor de niet-paardrijders in Roemenië is dat geen goed nieuws.
“De boeren zullen blij zijn”, klinkt het op de zandgronden van de Kempen bij weer zoals dit, maar in de Roemeense klei denkt men daar heel anders over. Het gras stond een paar weken geleden al hoog genoeg om gehooid te worden. Dat gebeurde dan ook, maar zoals alles hier: manueel. En ook: traag. Eer u met een zeis een groot hooiveld hebt gemaaid, bent u enkele dagen verder. En dan komt het omdraaien, weer omdraaien, op de wagen laden, tot een hooimijt verwerken en naar het volgende veld gaan.
Dit heeft tot gevolg dat lang nog niet al het gras was gemaaid toen het regenweer begon. En door de zware regen wordt alles plat geslagen. En zolang het niet droger wordt, kan er ook niets mee gebeuren. De laatste dagen is het ten minste overdag al gestopt met regenen. Dat gaf de boeren de kans de schade te gaan opmeten. Hier en daar wordt toch nog hooi op de wagens gestoken, verderop verbranden rokerige vuren het vochtige, rottende gras dat bij een vorige gelegenheid wel gemaaid was, maar nooit de hooimijt heeft gehaald.
Behalve de velden liggen ook de wegen er slecht bij. Er waren al putten, en door de droogte van half mei brokkelden de randen verder af en werden de gaten in het wegdek groter en dieper. De regen die nu valt, wast hele stukken straat weg. De zijkanten brokkelen af, de gaten in het wegdek worden nog groter en waar er toch gepoogd is op een tijdelijke vulling te voorzien, wordt die zonder pardon weggeregend. De niet-verharde wegen liggen er nog erger bij. Die zijn op sommige plaatsen zo geminimaliseerd dat er nog nauwelijks een auto over kan rijden.
En waar de weg wel degelijk is, zoals tussen Mandra en Halmeag, zorgt het water voor problemen. De Olt-rivier is daar buiten zijn oevers getreden en over een lengte van honderd meter staat de weg blank. Paaltjes links en rechts moeten bestuurders een idee geven van waar de straat zich bevindt. Voor en na het blanke gedeelte staan jonge mannen die een centje willen bijverdienen door motorfietsen van de ene kant van het verdronken stuk baan naar de andere kant te dragen. Onze auto heeft het deze keer overleefd, maar intussen is het weer aan het regenen dat het giet. Hoe de kleine Dacia het er volgende keer van gaat afbrengen, is dus nog maar zeer de vraag.
U zegt?