Pony! Pony! PONY! – met foto’s! (en een auto, nu nog zonder foto’s)

De zomer is er! Of ten minste toch voor een paar dagen, want na de 38 graden (jawel) die we vandaag haalden, voorspellen ze voor de komende dagen weer wat minder. Maar goed, droog en warm is het in elk geval.

Vandaag zijn we naar Midland gereden. Dat is zoiets als een stad, redelijk dicht bij Perth waar een kennis van Dolly een autohandel runt. Ik wilde namelijk kijken naar een autootje voor mij. Ik zeg autootje, omdat ik niet in een megabak wil rondrijden. Iets dat 15 liter zuipt is niet aan mij besteed. Maar met die road trains hier is een Daewoo Matiz ook niet echt optimaal, omdat ik nog niet meteen plannen heb om te vliegen. En zo’n groot gevaarte zuigt een lichte auto echt wel mee, ik voel het in de gigantische Bronco zelfs al een beetje.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb een grote Kia gekocht. Hij heeft zeven (!) zitplaatsen, is donkergrijs en zal daarmee waarschijnlijk de grootste – op vlak van aantal mensen toch – en saaiste auto’s zijn die ik ooit bezit. Oh en hij heeft het stuur aan de verkeerde kant, natuurlijk, zoals ze hier allemaal. Dat is op zich trouwens niet zo erg, de versnellingspook aan de linkerkant vind ik een pak onhandiger. Maar goed. Ik heb dus bijna een auto. Als de betaling is doorgekomen, mag ik hem gaan oppikken en dan is het klaar. En dan kan ik hier dus beginnen ontdekken!

Gisteren heb ik trouwens voor het eerst op de pony gezeten. U weet wel, dé pony, de enige die hier staat. Ze heet Neeve (of iets in die strekking), maar ik vind Pony wel leuk, dus noem ik ze lekker ‘pony’. Ze is wit, ponyrond, een beetje tegen de benen en heeft een lollige galop. Vandaag heb ik meteen een tweede poging gewaagd. Echt werken doe ik er niet mee, gewoon wat spelen en stappen, draven en galopperen. In de wei, maar zoals u ziet op de foto’s is “de wei” een rekbaar begrip. Ik kan hier een kleine buitenrit maken zonder van de property af te komen!

Ook te zien op de foto’s: ik rijd haar bitloos. Dat gebeurde eigenlijk uit noodzaak omdat er hier gene ponyhoofdstelletje is, maar het Monty Roberts halster dat ik ervoor gebruik (met dubbele neusband met ringen, waaraan ik mijn teugels bevestig) blijkt heel goed te werken. Ze heeft een sterke nek en draait die soms gewoon de kant op die ze wil – om dan haar neus achterna te lopen – maar ik heb de indruk dat dat met een bit niet veel anders zou zijn. Maar oordeelt u toch gewoon zelf (met heel veel dank aan Dolly voor de foto’s!)

Schattig, niet?

Eventjes lichtjes bergaf draven. Ziet er niet mis uit, zo zonder bitje!

Hier ziet ze er zelfs echt mooi uit!

Badend in het gouden licht van het zonnetje dat langzaam ondergaat. Ik vind het overdag te warm, dus rijden we ‘s avonds. Beetje stof aan de achtervoetjes, mooi.

Jaja, zo ziet het er hier uit. Blauwe lucht, bomen, geel gras. Mooi!

Dertig plus (en een filmpje met Picco)

Dertig graden of meer. Zo is het hier de laatste dagen al geweest. En als het uitgebreide weerbericht gelijk heeft, duiken we ook de komende twee weken niet in de twintigers. Dat dat warm is, behoort geen betoog. Maar ‘t is redelijk aangenaam, vooral omdat er voor mij weinig paarden te rijden zijn.

Wel veel ander werk, want ik ben de enige hier. Antoine gidst de trail, Lysette rijdt mee achteraan en Lisa doet de logistiek. Dat impliceert dat ik weer een weekje in het huisje woon om op de katten te passen – terwijl ik dit typ ligt Mina opgekruld in mijn schoot te slapen. Het impliceert ook dat ik elke dat op moet om de dieren te voederen. Balans tot nu toe: één dode kakoen – oorzaak onbekend – en de rest nog altijd fris en monter. Weliswaar weinig of geen eieren, maar dat is niks nieuw.

Omdat ik toch elke dag hier ben, heb ik ook meer tijd om mij met Picco bezig te houden. Ik moet hem trainen zodat we hem meer kunnen inzitten bij lessen enzo voor kindjes. Momenteel doet hij namelijk zo goed als niks met de gasten, omdat hij te lui, te koppig, te bijterig en niet fit is. Vandaag heb ik hem een dagje vrij gegeven, maar de voorbije dagen heeft hij elke dag gewerkt: buitenritten om aan zijn conditie te werken en pistewerk om de gehoorzaamheid wat bij te schaven. Rechtsom begint goed te gaan, linksom zijn we er nog lang niet. Bij wijze van tussentijds verslag: een filmpje! (op het einde springen we zelfs, blijven kijken dus!)