You are currently browsing the tag archive for the ‘Michael Bublé’ tag.
Zoals beloofd, begin ik met wat beeldekens van Melbourne. Niet zoveel, want ik kwam er net achter dat ik eigenlijk maar heel erg weinig foto’s heb genomen daar. Nu goed.
Hier ben ik naar de Disney-tentoonstelling geweest. Op de tentoonstelling zelf mocht ik geen foto’s nemen.
Een steegje, met de alomtegenwoordige scooters.
Cook’s cottage:
Chinatown:
Een iets gezondere lunch dan gewoonlijk: sushi!
Princess Theatre, waar de musical Hairspray geprogrammeerd stond:
En daar gingen we ook naar kijken, weliswaar op woensdag. Woensdagmorgen lieten we ons verwennen met een massage en gelaatsbehandeling. Puur genieten! Ik koos voor de aromatherapie-oliemassage en ik kan u met zekerheid zeggen dat ik het zonde vond dat het uur al voorbij was! Ook het half uurtje facial – mét hoofdmassage – was trouwens niet te versmaden.
Tegen de middag stonden we weer buiten en stapten we naar het Princess Theatre. We aten ter plaatse lunch, want om één uur begon de matinee-voorstelling van Hairspray al. Twee en een half uur entertainment van de bovenste plank. Ik kende het verhaal, want ik had in Roemenië de film gezien, samen met Lisa en Lysette. De Broadway-versie ligt daar heel dicht naast.
De zang was natuurlijk fantastisch, maar ik vond ook het decor enorm leuk. Er werd gewerkt met drie grote videoschermen waarop de decors verschenen. Niet statisch, ze gingen mee met wat de personages deden (bijvoorbeeld een rolluik ophalen, een radio aanzetten). In combinatie met een drietal ronde podia die omhoog en omlaag bewogen, gaf dat een heel mooi dieptezicht.
Verder waren het natuurlijk de sixties, dus mooie kleren, overal kleurtjes, fantastisch fijne muziek… we hebben ons echt geamuseerd! De cd – die we natuurlijk gekocht hebben – heeft vandaag in de auto al constant aan gestaan!
Het verwendagje ging voort met een kappersbezoek. Voor het eerst in mijn leven bij een Aziatische kapper! De kapster die zich met mijn kapsel bezighield, heette Mimi en kwam uit Zuid-Korea. Mimi kleurde mijn uitgroei bij, gaf mij lichtere highlights en een nieuwe coupe. Ik zeg dat nu wel heel vlotjes in een paar zinnen, maar het geheel heeft u-ren in beslag genomen. Over het resultaat laat ik u zelf oordelen (foto’s gemaakt door Mimi, natuurlijk).
En toen was het eindelijk tijd voor Michael Bublé, die met zijn Crazy Love-tour neerstreek in de Rod Laver Arena. Die ligt in het Olympisch park in Melbourne (daar vinden onder andere ook de Australian Open plaats) en dat is op wandelafstand van het station. Mijn kaartje – met beperkt zicht – bleek trouwens nog goed mee te vallen. Ik zat natuurlijk aan de zijkant, maar ik heb goed kunnen volgen. De klank viel – voor zo’n grote arena – trouwens ook heel goed mee. Een stem dat die man heeft: geweldig (En ja, voor u het zegt zal ik het maar doen: de rest mag er ook best zijn).
Vandaag hebben we Melbourne – tijdelijk – verlaten. We zijn de Great Ocean Road opgereden en gestopt in Apollo Bay. De uitzichten hier zijn fantastisch! Ook morgen volgt er nog zo’n dagje Great Ocean Road en afhankelijk van het weer rijden we daarna mogelijk het binnenland in.
Ik weet niet of ik dat hier al verteld had, maar Kirsten en ik hebben elk een stappenteller. Zo kunnen we zien hoeveel kilometers we afleggen op een dag. Meestal is dat niet zo veel, maar op een dagje zoals vandaag – rondlopen in een stad – durft dat wel ‘ns goed doortellen. Zo wandelde ik vandaag 13,12 kilometer, wat overeen zou moeten komen met 707 verbrande calorieën. Geen nood, die heb ik ruimschoots gecompenseerd door de chocolade die ik binnenwerkte na mijn gezonde sushi-lunch.
De foto’s staan nog niet op de computer, dus die kan ik nog niet tonen maar bij deze beloof ik een uitgebreid verslag – mét beeldmateriaal – één van de komende dagen. Nu kan ik al wel vertellen dat ik naar een tentoonstelling over Disney ben geweest, wat in parken en botanische tuinen heb rondgewandeld, Chinatown en een grote overdekte markt bezocht heb en een aantal historische gebouwen bekeken. Verder liet ik mij ook rondrijden in zo’n gratis toeristenbus en in een tram die een lus rond het centrum maakte.
En ik heb plannen gemaakt voor morgen natuurlijk. Morgen, ook wel gekend als: de dag waarop ik niets zinnigs ga doen – ‘t is eens wat anders dan gewoon ‘de verjaardag’. Voor de middag gaan Kirsten en ik voor een lichaamsmassage en een facial bij Sakura Lounge. Dan is er een lunch en aansluitend de matinee-voorstelling van de muscial Hairspray. Daarna waarschijnlijk nog de kapper, iets eten en tegen goed acht uur ga ik naar de Rod Laver Arena in Melbourne Park om Michael Bublé te gaan bewonderen. En tegen dan is het laat en heb ik hopelijk nog een trein naar het station en daar komt Kirsten mij dan oppikken, want bussen rijden er niet meer na halfnegen. Fijne vooruitzichten!
Wie naar Sydney gaat en ook wel eens iets anders wilt zien dan een stad, kan natuurlijk niet om de Blue Mountains heen. Dit natuurgebied ligt maar anderhalf uurtje rijden van de stad, maar het is een andere wereld. Om te beginnen is het er een pak kouder dan in Sydney. Ik was heel blij dat ik mij de dag voordien een trui en een jasje had aangeschaft, want anders was ik ongetwijfeld uit mijn vel gebibberd. Behalve de koud was er nog een andere teleurstelling toen we daar aankwamen. Van de bergen in kwestie was niks te zien, ze waren helemaal in mist gehuld. Met wat goede wil kon je de Three Sisters onderscheiden, maar daar bleef het dan bij. Maar wat bleek? Nadat we kort in het bezoekerscentrum waren binnen geweest, trok de mist weg en kregen we een heel mooi uitzicht op de omgeving. Dat is dus ook wat we de hele dag gedaan hebben: kijken. We reden met de auto van het ene naar het andere uitkijkpunt en stopten overal om te kijken en te fotograferen. En voor er iemand iets zegt over de kleurtemperatuur van mijn foto’s: niet vergeten dat dit de BLUE Mountains zijn, met de nadruk op blue 
We overnachtten ook in de buurt en de ochtend nadien reden we eerst naar Megalong Valley. Dat is – volgens de Lonely Planet – de enige plaats waar je ook van onderuit een zicht op de bergen kunt hebben. ‘t Was in elk geval mooi.
Van daar ging het dan weer richting de kust, via wat kleinere wegen om het verkeer rond Sydney te mijden. Het stuk kust tussen Sydney en Melbourne is min of meer overal erg mooi. Wij maakte een stop in Jervis Bay. Het was al de hele dag overtrokken geweest, maar om één of andere reden hing er boven de zee een helder blauwe lucht, het water was blauw en het zand wit. Win!
Overnachten deden we in Batemans Bay. Heel pittoresk, langs een baai – vandaar de naam, veronderstel ik. ‘s Morgens reden we zuidelijk, richting Eden, onze eindbestemming voor vandaag. Onze eerste tussenstop was Narooma. Eigenlijk wilden we daar met een bootje naar het eiland voor de kust varen, om naar de pinguins en zeehonden te kijken en de vuurtoren te bezoeken, maar het miezerde al heel de voormiddag dus dat leek ons geen ideaal weer om zoiets te doen.
Dan maar naar de lunch. In een regio die bekend staat om zijn zeevruchten en vis en dergelijke, moesten we wel zoiets nemen. Kirsten ging voor baby-octopusjes en ik koos de linguini met schaaldieren. Allemaal zeer de moeite! En toen stopten we om een beha te kopen voor Kirsten en kwamen we buiten met elk twee carnavalspakjes: eentje voor carnaval op de manege en eentje voor carnaval in’t dorp. We gaan er ZO mooi uitzien! De dames in de winkel vonden het ook, die hebben wij tijdens het passen duchtig geëntertained. Ze zeiden: “we zouden de hele dag naar jullie kunnen luisteren” 
En vanavond, op de camping in Eden – wie wilt er nu niet in Eden overnachten? – staat er veel planwerk op het programma, want ik heb er nog geen idee van wat ik in Melbourne wilt zien. Absoluut geen idee, behalve dan één ding. Bij wijze van verjaardagsgeschenk aan mezelf, heb ik een kaartje gekocht voor Michael Bublé, die op mijn verjaardag in Melourne optreedt. Het enige wat nog beschikbaar was, waren kaartjes met beperkt zicht, maar zo erg is dat nu ook weer niet. Zolang ik die zalige muziek maar kan horen, gaat het een fantastisch verjaardagsgeschenk zijn!
U zegt?