Vakantie in Lagos in woord en – vooral – beeld

Ik heb in Lagos nog wel wat anders gedaan dan naar de kapper gaan. Niet veel, dat geef ik toe, maar het was dan ook vakantie en dat dient daarvoor. Woensdag – denk ik, in de vakantie raak ik de tel wel eens kwijt – wandelde ik naar het naburige Luz. Een mooie wandeling, volgens de reisgids. Dat was het ook, alleen hadden ze er wel ‘ns mogen bij zeggen dat het zowat heel de weg bergop was. De sportieve prestatie van de week was met andere woorden meteen gevestigd.

Kustlijn onderweg naar Luz. Twaalfapostelen-flashback iemand?

Kruisweg onderweg naar Luz.

Onderweg. Heel in de verte kunt u Luz zien liggen.

Hier was ik er bijna! Ik arriveerde hoger dan verwacht, dus het werd nog een avontuurlijke afdaling!

Hoogseizoen, iemand?

In Lagos zelf is ook wel wat te zien, dus trok ik ook een namiddagje (de namiddag is namelijk te warm en te gevaarlijk voor zonnebrand om op het strand te liggen) uit om in de stad wat rond te lopen.

Deze kerk bezocht ik niet, maar ik vond ze wel mooi, zo met het pleintje ervoor.

Deze bezocht ik wel, maar wegens erg ingesloten kon ik van de buitenkant geen mooie foto maken, en binnen mocht het niet. U zult dus zelf eens moeten komen kijken, bij gelegenheid.

Het fort van Lagos, bij de monding van de rivier.

Zicht op Lagos vanaf het fort.

Zicht op mijzelve op het fort.

De binnenkoer van het fort.

Op mijn laatste volledige dag, nam ik de bus naar Cabo de São Vicente, het meest zuidwestelijke puntje van Europa. Dit was zowat de enige dag waarop ik echt graag een mooi, ver uitzicht zou gehad hebben en meteen ook de enige dag waarop het overtrokken was. Maar goed, dat was dan maar zo. ‘t Was toch nog mooi.

Taxi, bus en factor zand

Stress voor niks, zo bleek. De taxichauffeur had mij goed verstaan, want hij was op tijd op Ortiga en hij wist dat hij mij naar Santiago moest brengen. Daar haalde ik mijn ticketje af (ik had op internet besteld, maar ik heb geen printer, dus ik moest toch nog naar het loket) en hop, de bus op.

Ik heb het misschien al eens verteld, maar de bussen hier zijn echt wel goed. Comfortabele reizigersbussen met draadloos internet, dus ik kon meteen mijn mail checken en wat surfen en zo. Zeer aangenaam!

Na de aankomst was het meteen wat minder aangenaam, want door een combinatie van mijn fantastische oriënteringsvermogen *ahum* en het toch wel zeer ongedetailleerde kaartje van de reisgids vond ik mijn hotel niet meteen. Op de middag (heet!) en met een backpack  op de rug is dat niet zo aan te bevelen. Nu goed. Na twee keer vragen – één keer trof ik Franse toeristen, één keer Britse. De eerste echte local moet ik hier nog zien – arriveerde ik toch waar ik moet zijn.

De kamer is eenvoudig, zoals verwacht, maar ‘t is proper en er is airco – die ik zo weinig mogelijk aanzet – en gratis trage wifi, dus dat kan slechter. Eens ik min of meer geïnstalleerd was, hees ik mij in mijn bikini en bain-soleilke en ging ik – met instructies van de dame aan de receptie – richting strand. Het was mooi wit, zat vol Nederlanders (maar dan echt he! Ik hoorde één keer Duits spreken en er was een groepje Amerikanen, maar de rest? Nederlands!) en de zon scheen.

Er was wel enorm veel wind. Omdat ik er niet als al die andere noordelijke toeristen wilde uitzien – knalrood, is dat – had ik mij rijkelijk voorzien van factor vijftig. Na anderhalve minuut op het strand was ik dus ook rijkelijk voorzien van factor zand. Kleur heb ik niet gekregen, meen ik, maar het was wel eens fijn. Morgen wil ik in de voormiddag gaan, en naar een ander strand. Misschien is er dan en daar ook minder wind, wie weet.

Wegens niks echt interessants gedaan en te veel wind om op het strand mijn cameraatje boven te halen, nog geen foto’s. Als troostprijs krijgt u een slecht webcambeeldje van mijzelve in de kamer.

Dit zou trouwens best wel eens één van de laatste ‘blonde’ foto’s kunnen zijn. Ik was namelijk van plan van mijn vakantie gebruik te maken om de kapper te bezoeken en mijn haren weer donker te laten kleuren. Anderzijds ben ik ook wel wat gesteld geraakt op mijn blonde ik… we zullen zien!

En toen was er… vakantie!

Jawel, mijn solo-werkweek zit erop! De paarden zijn – op twee verloren hoefijzers na – nog heel, de minibus heeft de geest níet gegeven en het huis staat nog recht. Hoezee voor mij!

Daarstraks ben ik Wladimir gaan oppikken aan het station van Grândola, na zijn weekje vakantie. Hij is dus hier, klaar om morgen aan het werk te gaan. In principe gaat hij min of meer hetzelfde doen als ik deze week.

Ik heb alle paardjes gewerkt, waarvan de meeste gereden (Wladimir gaat longeren). Enkel de twee jonkies heb ik niet gereden – dat doe ik liever als Miguel er is om mij te helpen – en Unico, de witte waar Miguel altijd mee rijdt. Die heeft namelijk een vijs los en die mag ik niet rijden als er niemand in de buurt is wegens “te gevaarlijk”. Want ja, bezorgd zijn ze hier wel over mij

Verder heb ik de afgelopen week ook veel met water rondgereden om ervoor te zorgen dat de knollies niet verdorsten, heb ik getuig gepoetst, gevoederd, hoeven gevet, gehaald, gebracht, verplaatst en zo nog wat.

Eigenlijk begin ik nu net routine te krijgen, ben ik er weer een weekje tussenuit! Of de paarden beginnen mijn routine te kennen, dat kan ook. Zo moet Santo al de hele week binnen komen voor extra eten. ‘ s Morgens vis ik hem dus uit de wei waar hij staat met Cigano, Casto en Alibi. Als ze allemaal ver weg staan, is dat irritant, en als ze allemaal bij de poort staan… eigenlijk ook. Zo’n fence gate  bevechten is voor mij al moeilijk genoeg zonder paard, en nog moeilijker met een paard dat aan de ene kant ervan moet geraken, terwijl de rest aan de andere kant moet blijven.

Gisteren had ik geluk. Ik kwam beneden aan en wat zag ik: de drie die ik niet nodig had ver achteraan in de wei, en Santo wachtend aan de poort, makkelijk! Vandaag moest ik ook Cigano hebben en wat zag ik vanochtend? Casto en Alibi achteraan, en Cigano en Santo wachtend aan de poort. Makkelijk toch, niet?

Maar goed, dat was dus werk en dat is nu gedaan, want nu heb ik een klein weekje vakantie! Vanmiddag belde ik naar de taxichauffeur om te vragen of hij mij morgenvroeg om negen uur hier kan oppikken. Dat het morgen is, heeft hij voorzekers verstaan, want hij sloot af moet “tot morgen” (in het Portugees, wel te verstaan). En hij had ook door dat ik het was (die bij Miguel werkt). Of hij ook weet waar en wanneer? We zullen zien!

Niet dat ik op de feiten wil vooruit lopen, maar gesteld dat ik in mijn telefoontje geslaagd ben, zit ik tegen tienen op de bus naar Lagos om daar drie uur later af te stappen. Dan wat rondlummelen, naar het hotel – vanaf twee uur is’t inchecken – en dan… niks doen! Ik heb drie boeken en drie tijdschriften bij die ik van plan ben uit te hebben tegen het eind van de week. Verder zouden er in Lagos meerdere strandjes moeten zijn, ik kan naar Luz wandelen, ik kan de bus nemen naar Sagres en naar Cabo de São Vicente en ik kan verder niks doen. Tot zaterdag, want al in de vroege namiddag moet ik dan de – enige – bus naar huis nemen.

Normaal gezien zou ik op mijn hotelkamer ook internet moeten hebben, dus illustraties zullen ongetwijfeld volgen!