Drie dagen in het regenwoud (met de nadruk op regen!)

Ik ben terug! Niet gebeten door een spin noch een slang, niet opgegeten door een krokodil. Enkel een beetje nat geregend, maar daar smelt ik tot nader order niet van.

Een kleine technische noot voor u verder leest. Omdat een beeld nog altijd meer zegt dan duizend woorden, zal deze blogpost redelijk picture heavy zijn. Om de laadtijd van de pagina te verkorten (mijn ouders met prehistorisch trage internetverbinding zullen mijn zeker dankbaar zijn) zijn de foto’s klein. Eén klik van u op de foto, en u kunt zien wat er op staat. Bedankt!

Om twintig voor zeven vrijdagochtend pikte het busje mij op. Zo ongeveer de helft van de groep zat er al in, de andere helft moesten we nog oppikken. De groep bestond uit gids en chauffeur Ruth en dertien passagiers: twee Italianen, twee Nederlandse dames, een ouder Zweeds koppel, een Duitser, een Zwitserse, een Amerikaanse, twee Deense meisjes, een Poolse en ik, uit België.

Omdat het regenseizoen is en een hele boel wegen afgesloten waren wegens half weggespoeld of toch in elk geval niet veilig berijdbaar, was het programma helemaal niet wat er in het boekje stond.

De eerste dag brachten we door in Litchfield National Park. Daar was onze eerste stop er eentje bij gigantische Termite mounds. Veel foto’s heb ik er niet genomen en mijn reflexcamera heb ik maar gelijk op de bus gelaten, want de regenjassen die u ziet op onderstaande foto’s waren er niet voor niks. Het goot!

Van daar ging het naar de eerste in een hele reeks watervallen. Daar liet ik meteen al mijn compactcameraatje in het water vallen. Batterijsleuf open, batterijen eruit, alles nat. Enfin. U begrijpt dat er niet zoveel leven meer in dat ding zat. Gelukkig klaagde de stevige reflexcamera niet veel. Mooie fotogelegenheden waren er niet echt, want het pad waarlangs je normaal naar de waterval moest, stond ook onder water. Je kan het op de foto niet zien, maar dat is net het punt.

De volgende stop was weer een waterval: Tolmer Falls. Speciaal, omdat het water onder een soort van bruggetje lijkt door te stromen.

De volgende waterval  – we blijven doorgaan – was Florence Falls. Vooral de wandeling ernaartoe vond ik erg mooi. Ik zag een boom vol slapende vleermuizen en kon leuke foto’s nemen van een niets vermoedende, etende rock wallaby (zoiets kleins dat op een kangoeroe lijkt – bij ons vooral bekend omdat mensen dat als huisdier in hun tuin houden, de poort vergeten dicht te doen en de politie/brandweer er dan dagen lang moet achter lopen om het proberen te vangen, op de voet gevolgd door de geamuseerde plaatselijke pers) .

Eigenlijk was het de bedoeling dat we hier gingen pootje baden, maar de stroming was te sterk dus mocht er niet gezwommen worden. Dan maar naar een andere plek, waar de kans op zwemmen groter was: Buley Rockhole. Maar ook hier geen geluk: sterke stroming en zwemverbod. We kwamen een ranger tegen en die zei dat alles in Litchfield gesloten was voor zwemmers. Zware regenval heeft ervoor gezorgd dat de rivieren sterk gezwollen waren en de stroming sterk. Te gevaarlijk dus.

Toen vonden we dat we wel genoeg water gezien en gevoeld hadden, dus na een bezoek aan een visitor’s centre met informatie en demonstraties van didgeridoo en manden en tassen vlechten, ging het richting kamp. Een permanente kampplaats met lollige tweepersoonstentjes. Verder valt er over de avond weinig te vertellen, behalve dat het geregend heeft, geregend en nog eens geregend. Om niet te zeggen dat het water met bakken uit de lucht viel.

Dag twee ging het dan richting Kakadu National Park. Na de obligate foto aan de ingang spendeerden we vrij veel tijd op Nourlangie Rock, een site met aboriginal rock art. Trouwens, over foto gesproken. Na een nachtje drogen deed mijn compactcameraatje het weer! Het ding sloot weliswaar niet meer zo goed, maar dat is intussen met felgele tape ook opgelost.

Na de middag maakten we een ‘cruise’ op de Yellow Waters. Geel waren die niet, maar wel adembenemend mooi. We zagen zelf een krokodil, tegen de verwachtingen in!

De overnachtingen op nacht twee waren vergelijkbaar met die van de eerste nacht. De derde dag werd vooral gekenmerkt door overstroomde wegen, terugdraaien, wat anders proberen, weer op een weg komen die er geen meer was enzovoorts, maar uiteindelijk konden we toch nog een waterval in Kakadu bereiken.

Omdat de berijdbaarheid van de wegen in Kakadu verder hopeloos was, reden we voor de namiddag naar een plek net buiten het park, Robin Falls. De weg ernaartoe was op zijn zachtst gezegd hobbelig, de wandeling op het laatste stuk regenachtig maar de waterval? Die was mooi.

En toen reden we weer naar Darwin en was het uit. Samen met vier andere meisjes van onze tour breidde ik er nog een staartje aan met een etentje in Darwin op zondagavond (plaatselijk gevangen barramundi, mmmm) en toen was het echt gedaan.

Drie dagen er tussenuit

Ik weet het, ik ben er eigenlijk al máánden tussenuit, maar de komende drie dagen ben ik er nog ‘ns écht tussenuit. Drie dagen de wildernis in, geen elektriciteit, geen internet, … gewoon een slaapzak, een grote bus insectenspray en dat is het zowat.

Ik ga voor deze tour (klikken), in Kakadu National Park.  Ik wilde eigenlijk met een andere organisatie gaan, maar die deed deze week geen tours. Het is hier namelijk regenseizoen en dus ook laagseizoen en dan zijn er minder gegadigden. Maar wat ik nu gekozen heb staat heel hoog aangeschreven (en wegens een speciale actie was er korting), dus we zullen zien. Drie dagen zonder privacy en moeten doen wat de rest van de groep doen, in tegenstelling tot gewoon rondrijden op mijn eentje en stoppen waar ik wil. Het zal raar zijn!

Verder kan ik nog vertellen dat ik goed ben aangekomen in Darwin. Vlotte vlucht, snel mijn bagage, shuttlebus naar mijn hostel en rond een uur of zeven ‘s avonds was ik geïnstalleerd. Behalve avondeten en ontbijt gaan kopen heb ik verder weinig gedaan.

Vandaag heb ik dan wat rondgelopen in de stad, met hier en daar een stopje, een rustpauze op het strand… Niks bijzonders, vooral acclimatiseren want het is hier weliswaar een pak minder warm dan in West-Australië, maar de luchtvochtigheid is zo hoog dat het echt drukkend is buiten. En dat is een hele aanpassing. Ik ben deze namiddag zelfs pardoes in slaap gevallen toen ik bij wijze van middagpauze foto’s aan het sorteren was. Dat belooft voor de komende drie dagen! Ze zeggen dat je fit moet zijn voor zo’n tour. Laat ons hopen dat er mij iemand zal dragen als ik niet meer verder kan