The Great Ocean Road (en dan het binnenland in)

Rijden over The Great Ocean Road. Het heeft zo een epische bijklank, vindt u ook niet? In het echt is het lang niet zo sprookjesachtig, hoewel het nog altijd een fantastisch mooie rit is. De weg kronkelt voor vele kilometers langs de kustlijn van Victoria. Aan de andere kant rijzen rotswanden hoog op. Daarmee alternerend meandert de route af en toe het binnenland in, tussen grote weilanden en velden.

We gaan niet de hele Ocean Road doen, dat zou ons te ver leiden, maar tot in Port Fairy zijn we toch gereden. Op de tussenweg stopten we – onvermijdelijk – bij de Twelve Apostles. Alle twaalf zie je ze niet van op de uitkijk, maar het gaf toch aanleiding tot mooie foto’s. De zon hielp, ik geef het grif toe.

Zoals gezegd reden we dus verder naar Port Fairy, waar we twee nachten bleven. Port Fairy is een gezellig dorpje met een haven. De zon scheen, de camping had ligstoelen en een bubbelbad en omdat uitrusten ook wel ‘ns mag, deden we het héél rustig aan.

Vandaag wilden we eigenlijk The Grampians gaan verkennen, een Nationaal Park met onder andere een – zo schijnt het tenminste – heel mooie waterval. Er waren nogal wat wegen afgesloten, maar iets na de middag bereikten we toch uitgangspunt Hall’s Gap. Om daar te horen te krijgen dat zowat alle wegen in het park dicht waren en de waterval noch met de auto, noch te voet te bereiken was.

Dan maar weer de auto in en naar de Goldfields, de mijnstreek. Daar – of meerbepaald, in Ballarat – staan we nu op een camping. Morgen gaan we het centrum verkenne en/of het plaatselijke equivalent van Bokrijk. En dan? Dan gaat het langzaam weer richting Melbourne… The end draws nigh (oké, ik heb recentelijk te veel fantasy gelezen )

Verjaardag in het zonnetje

Zoals beloofd, begin ik met wat beeldekens van Melbourne. Niet zoveel, want ik kwam er net achter dat ik eigenlijk maar heel erg weinig foto’s heb genomen daar. Nu goed.

Hier ben ik naar de Disney-tentoonstelling geweest. Op de tentoonstelling zelf mocht ik geen foto’s nemen.

Een steegje, met de alomtegenwoordige scooters.

Cook’s cottage:

Chinatown:

Een iets gezondere lunch dan gewoonlijk: sushi!

Princess Theatre, waar de musical Hairspray geprogrammeerd stond:

En daar gingen we ook naar kijken, weliswaar op woensdag. Woensdagmorgen lieten we ons verwennen met een massage en gelaatsbehandeling. Puur genieten! Ik koos voor de aromatherapie-oliemassage en ik kan u met zekerheid zeggen dat ik het zonde vond dat het uur al voorbij was! Ook het half uurtje facial – mét hoofdmassage – was trouwens niet te versmaden.

Tegen de middag stonden we weer buiten en stapten we naar het Princess Theatre. We aten ter plaatse lunch, want om één uur begon de matinee-voorstelling van Hairspray al. Twee en een half uur entertainment van de bovenste plank. Ik kende het verhaal, want ik had in Roemenië de film gezien, samen met Lisa en Lysette. De Broadway-versie ligt daar heel dicht naast.

De zang was natuurlijk fantastisch, maar ik vond ook het decor enorm leuk. Er werd gewerkt met drie grote videoschermen waarop de decors verschenen. Niet statisch, ze gingen mee met wat de personages deden (bijvoorbeeld een rolluik ophalen, een radio aanzetten). In combinatie met een drietal ronde podia die omhoog en omlaag bewogen, gaf dat een heel mooi dieptezicht.

Verder waren het natuurlijk de sixties, dus mooie kleren, overal kleurtjes, fantastisch fijne muziek… we hebben ons echt geamuseerd! De cd – die we natuurlijk gekocht hebben – heeft vandaag in de auto al constant aan gestaan!

Het verwendagje ging voort met een kappersbezoek. Voor het eerst in mijn leven bij een Aziatische kapper! De kapster die zich met mijn kapsel bezighield, heette Mimi en kwam uit Zuid-Korea. Mimi kleurde mijn uitgroei bij, gaf mij lichtere highlights en een nieuwe coupe. Ik zeg dat nu wel heel vlotjes in een paar zinnen, maar het geheel heeft u-ren in beslag genomen. Over het resultaat laat ik u zelf oordelen (foto’s gemaakt door Mimi, natuurlijk).

En toen was het eindelijk tijd voor Michael Bublé, die met zijn Crazy Love-tour neerstreek in de Rod Laver Arena. Die ligt in het Olympisch park in Melbourne (daar vinden onder andere ook de Australian Open plaats) en dat is op wandelafstand van het station. Mijn kaartje – met beperkt zicht – bleek trouwens nog goed mee te vallen. Ik zat natuurlijk aan de zijkant, maar ik heb goed kunnen volgen. De klank viel – voor zo’n grote arena – trouwens ook heel goed mee. Een stem dat die man heeft: geweldig (En ja, voor u het zegt zal ik het maar doen: de rest mag er ook best zijn).

Vandaag hebben we Melbourne – tijdelijk – verlaten. We zijn de Great Ocean Road opgereden en gestopt in Apollo Bay. De uitzichten hier zijn fantastisch! Ook morgen volgt er nog zo’n dagje Great Ocean Road en afhankelijk van het weer rijden we daarna mogelijk het binnenland in.