De streek rond Fronteira toeristisch bekeken

U weet wel dat ik in die vijf weken binnenland niet alleen gewerkt heb. Ik heb ook de toerist uitgehangen. Dat resulteerde onder andere in een nog grotere liefde voor het wondermooie Portugal. Natuurlijk zijn dit maar foto’s en is het in het echt veel en veel mooier, maar op deze manier krijgt u toch een idee.

Estremoz:

Évora:

Almendres (grootste menhirformatie op het Iberisch schiereiland):

Avis:

Alter do Chão: coudelaria:

Maar eigenlijk is het gewoon overal mooi. Waar je ook kijkt, waar je ook stopt langs de kant van de weg…

U vraagt, Portugal draait. En ik ben verliefd.

Lap, het is zover. Ik ben halsoverkop en tot over mijn oren verliefd op Portugal. Ik vraag mij af hoe het komt dat het bijna dertig jaren van mijn leven geduurd heeft eer ik besefte dat dit zo een fantastisch mooi land is. U had het mij kunnen vertellen, bijvoorbeeld. U die hier al wel eens een zomervakantie gespendeerd heeft. Oh ja, u hebt mij ongetwijfeld verteld dat u hier al eens was, dat het mooi was en dat de zon scheen, maar dit? Dit heeft u mij niet verteld!

Dit heeft u geheim gehouden, zoals u zou doen met een deskundig minnaar die u voor uzelf wilt houden. Net zoals u uw minnaar niet wilt delen, wilde u ook Portugal niet delen. Maar het is te laat nu. Ik heb het gezien, ik heb het gevoeld en het juweel is niet langer enkel en alleen van u. Want het is nu ook van mij.

Laat het mij duidelijk stellen: ik zou wel willen doen als de rest van u en dit als een geheim voor mij houden. De wetenschap over de schoonheid van dit land koesteren en in mijn hart sluiten om dat daarna dicht te doen en niemand te laten gluren. Maar ik kan het niet. Dat macho-imago van de minnaar komt ergens van, het imago van Portugal moet dat ook doen. In dit geval: van mij.

Wat maakt dit land dan zo mooi? Alles. Ik weet het, het is een vaag antwoord, maar hoe meer ik door smalle geplaveide straatjes kuier, hoe meer ik over glooiende heuvels uitkijk en hoe meer ik de zon en de oh zo blauwe hemel in mij opneem, hoe minder ik erin slaag een logisch betoog op te bouwen. Dit land ontneemt mij elke capaciteit tot logisch denken. U weet het al: ik ben verliefd.

Maar laat mij toch een poging doen. Er is natuurlijk het landschap, de natuur. Er is hier open ruimte, groene weides met felgele en paarse bloemen, hier en daar een boom en kuddes schapen of koeien links en rechts, maar net niet zoveel dat het té wordt.

Maar er is ook cultuur. Onlangs bezocht ik Evora, niet voor niets werelderfgoed. De witgekalkte huizen met okerkleurige accenten bestaan echt. De was hangt te drogen langs de straat, niet alleen in films maar ook in de realiteit. En als de sfeer alleen niet genoeg is voor u, zijn er museums, kerken en kathedralen. Of wilt u misschien wat geschiedenis van langer geleden? Geen probleem, achter de volgende hoek duiken de restanten van een Romeinse tempel met wondermooie Corinthische zuilen op. En kijk daar, weer een aquaduct?

Wat zegt u? Niet oud genoeg? Stap dan even in de auto en rijd twaalf kilometer verder. Daar kunt u de oudste menhirformatie van het Iberisch schiereiland aanschouwen. En dat alles onder een staalblauwe hemel met aangenaam zonnetje.

En dan had ik het nog niet over de mannen. De mannen! Van alle landen die ik de laatste jaren heb bezocht, heeft Portugal het gemiddeld hoogste aantal knappe mannen per vierkante meter. Natuurlijk komt u wel eens een onverzorgd of uitgezet exemplaar tegen, maar over het algemeen zijn ze knap. En ze worden ook zo mooi oud! Met volle haardos die pas relatief laat de eerste strepen grijs vertoont, zijn er meerdere die aan George Clooney kunnen tippen. En dat is niet overdreven.