De kleine rode Dacia, de grote Fagaras-bergketen en de machtige Transfagarasan. En ik.

Veel nieuws in Flickr-land (klikkieklik)!

Ik heb op twee september nog eens de toerist uitgehangen, en het fotografische bewijs daarvan, vind je dus op Flickr. Bijhorende uitleg volgt nu

Ik wilde graag naar ‘Balea Lac’ rijden. Dat is – volgens de Roemenen – een heel mooi meer in het Fagaras-gebergte. Bovendien is er maar één weg om daar te geraken met de auto, en dat is de Transfagarasan Road, ook wel Transfagarasan Highway genoemd. Een weg is dat die Ceaucescu tijdens zijn bewind liet aanleggen dwars door het Fagaras-gebergt. Diezelfde weg ook die de drie presentatoren van TopGear bij het begin van het najaarsseizoen 2009 namen, nadat ze met drie supercars door Roemenië waren gereden. Ze riepen de weg prompt uit tot de beste weg in Europa (of was het nu ter wereld?). Elke mooie bocht van elk mooi racecircuit in de wereld, zit verwerkt in deze weg, aldus Jeremy Clarckson in die aflevering. Van racecircuits ken ik niet veel, maar bochtig was het in elk geval wel.

Blij was ik toen ik deze foto nam. Blij dat de Dacia het nog had uitgehouden. Blij dat ik nog niet vast was komen te zitten in de sneeuw. Want jawel, er was sneeuw. Vanaf een bepaalde hoogte zelfs relatief veel en omdat de weg niet helemaal vrij was – en de Dacia niet zo fantastisch is – besloot ik geen risico te nemen en terug te keren. Zonder Balea Lac te zien, maar na een fantastische tocht. Ik ben geen petrolhead, ik had geen supercar bij, maar ik kan mij voorstellen dat een autoliefhebber in een goeie wagen hiervan geniet. Dit zou wel eens het summum van autorijden kunnen zijn. Of in elk geval dat van sneeuw in september Hier ben ik terug gedraaid, in mijn eerste verse sneeuw van dit najaar. Het zou wel eens de enige kunnen zijn…

Omdat er nog tijd over was, stopte ik op de terugweg in Carta. Daar staat wat overblijft van een oude kerk, niet meer dan een ruïne. Maar het is wel ongelooflijk mooi. Het hele dorpje ademde trouwens een erg aangename sfeer uit. Eén van de gezelligste die ik al gezien heb in Roemenië.

Mijn laatste stop was het klooster in Sambata de Sus. Ik had er al over gehoord dat het heel mooi en heel interessant was. De Belgische theatermaakster/performance artist Dolores Bouckaert was er recent nog om zich voor te bereiden op haar nieuwste werk. Ik moet zeggen dat ik er niet zo van onder de indruk was. Maar misschien was dat gewoon omdat ik moe was en omdat de machtige Transfagarasan nog zo vers in mijn geheugen zat. Maar goed, we zijn er dus geweest, we hebben het gezien. Kunnen we ook weeral schrappen van het lijstje.