You are currently browsing the tag archive for the ‘cycloon’ tag.
Een kort berichtje en geen foto’s vandaag, want ik maak gebruik van de gratis Wifi van mijn vriend McDonald’s. Op de camping waar we zitten, is het internet namelijk stuk. Als neveneffect van cycloon Yasi hebben ze daar met problemen met hun stroomvoorziening en de computers konden daar blijkbaar niet zo goed tegen.
De cycloon, dus. Zoals gezegd in mijn vorig blogbericht, waren we zuidelijker gereden dan nodig om het onding voor te blijven. Maar meteen de avond van onze aankomst al, kwamen we erachter dat er in Rockhampton niks – maar dan ook helemaal niks – te beleven viel. Hier zouden we dus niet blijven om de cycloon uit te zitten.
Waar het volgens de Lonely Planet wel leuk zou zijn, was Agnes Water en Town of 1770, zuidelijker aan de Capricorn Coast. Dus deed ik er gisterochtend nog een paar kilometertjes bij – ik had eigenlijk moeten zien waar de kilometerteller van de auto stond toen we ermee vertrokken, bedenk ik mij nu – en tegen de middag zaten we op het strand van Agnes Water. Ik had gehoopt hier wat fotootjes van surfers te kunnen nemen, maar dat werd niks. Er waren wel veel surfers, maar ze zaten om hun plank op het strand, mistroostig naar de hoge golven te kijken, onder de strenge blik van de redder die had besloten dat het te gevaarlijk was om in het water te gaan.
Na de lunch reden we door naar 1770, waar onze camping lag. Behalve die camping lag daar erg weinig, dus besloten wij voor een namiddagje strand te gaan. Een namiddagje privé-strand zo bleek, want wij waren de enige op de wijde strook lichtgeel zand. De golven waren hoog, er was een briesje en er waren wolken, dus het was zelfs niet te warm.
De avond brachten we door naast de radio, luisterend naar ABC om de cycloon goed te kunnen volgen en vanochtend deden we hetzelfe. Mensen kunnen naar ABC bellen om de situatie te beschrijven waar zij zijn. Er kwamen oproepen vanuit toiletten, inloopkasten en badkamers, meestal in de aard van “It’s roaring mate, it’s ROARING!”. Vanochtend beschreven de bellers dan afgeknakte palmbomen, platgeslagen elektriciteitskabels en weggewaaide daken, vooral in de regio tussen Cairns en Innisfail.
Dit zijn de momenten waarop ik mij weer afvraag waarom ik niets heb gestudeerd in de aard van verpleegkunde. Waarom ik niet kan helpen, waarom ik niets kan doen (iets anders dan geld dat ik niet heb geven) bij zoveel miserie…
Om toch ook wat positiefs te kunnen vertellen: de Whitsunday Coast leek gespaard te zijn gebleven van veel leed, problemen met stroomvoorziening en gsm-ontvangst niet meegeteld. Voor de zekerheid belde Kirsten vanochtend naar een bedrijf dat boottochtjes organiseert, en ik naar een camping in de regio, waar we hetzelfde antwoord kregen: geen problemen, volledig operationeel.
Daarom ben ik vanochtend dus weer noordwaarts beginnen rijden. Airlie Beach lag in het bereik, maar dat zou betekenen dat ik moe was en pijnlijk en zo, dus stopten we – na wat echt ook wel een lange rit was – in Mackay. Daar gaan we waarschijnlijk ook morgen overdag nog wat rondhangen, en dan bollen we langzaam maar zeker naar Airlie Beach, richting Whitsundays. Tenzij er natuurlijk weer een cycloon of overstroming opduikt …
Weer een lange rit, dat stond op het programma voor vandaag. De cycloonsvoorspelling vanochtend was positiever dan wat we gisteren kregen voorgeschoteld: Yasi komt waarschijnlijk iets noordelijker aan land dan eerst gedacht, met name tussen Cairns en Innisfail. Dat wilt niet zeggen dat de Whitsundays er ongeschonden gaan uitkomen. Er is sprake van windsnelheden boven de 200 kilometer per uur in de wijde omtrek van de cycloon.
Het ‘goede’ aan heel de zaak is dat hij waarschijnlijk bij laag water gaat aankomen, en dat vermindert de kans op tsunami’s en flash flooding. Wat natuurlijk niet wegneemt dat er nog altijd veel water en veel wind gaat zijn.
Wij zitten op dit moment in Rockhampton en hier zou het ‘veilig’ zijn. De waarschuwingen voor de cycloon gaan tot Yeppoon en dat ligt ter hoogte van Rockhampton aan de kust. Nu hebben we vandaag al ontdekt dat er in Rockhampton geen lap te zien valt, we zijn hier gewoon omdat ik geen zin had nog verder te rijden. Morgen rijden we wat zuidelijker, naar Seventeen Seventy, met tussenstop in Agnes Water. Volgens de Lonely Planet zijn dat aanraders en voor ons is het gewoon fijn een kortere rit te hebben, met meer tussenpauzen. En het is nóg zuidelijker, dus nóg veiliger.
Niet dat het rijden hier niet leuk is. Het landschap is hier enorm, gisteren zelfs nog meer dan vandaag. Een bergketen in het binnenland, af en toe een zicht op de kust en verder veel groen – bananenbomen, suikerrietplantages, weilanden – met daarboven een lucht die afwisselt tussen donkergrijs als er een onweer op komst is en felblauw met mooie grote witte wolken als de zon schijnt. Gisteren was er zelfs een volledige regenboog, zo eentje waar we zowel begin en einde van konden zien én de hele brug. Jammer genoeg was dat op een weg waar ik niet veilig kon stoppen om een foto te nemen.
Ook vandaag waren de landschappen niet mis. En vooral: ze stoppen niet! Eindeloos gaan die groene weiden door, en de blauwe lucht zie ik niet alleen als ik voor me uit kijk, maar ook links, rechts en in de achteruitkijkspiegel. Heel wat anders dan het drukbebouwde België!
Onze lunchpauze hielden we vandaag trouwens in zo’n typisch roadhouse: laag gebouwtje langs de kant van de weg, een paar aftandse pompen die de goedkoopste benzine van onze rit totnogtoe gaven én lekkere pie en burgers. Beter kan niet!
Zoals al aangehaald is er in Rockhampton zelf niet veel te zien. We gingen naar de botanische tuinen en namen daar wat foto’s – dat viel nog mee – en daarna trokken we het centrum in om iets te zoeken om te eten. Ik kan u zeggen: mensen in Rockhampton eten niet. Of ze doen dat enkel thuis. Zo goed als niks was er open. Een verdacht uitziende Chinees, een bar waar ze in het weekend schaarsgeklede bediening hadden en – we kozen hier dan maar voor – een soort van sportcafé annex casino met lelijke tapis plein (kamerbreed tapijt, voor de Nederlandse lezers). De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat het eten heel verzorgd en super lekker was, dus dat waren bonuspunten.
Een zondag waarop ik absoluut 100% helemaal niks anders deed dan… niksen. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo een zondag heb gehad, maar wat ik wel weet, is dat gisteren er zo één was. Relatief laat uit bed op de camping, de cycloonwaarschuwing controleren, beseffen dat we niet naar het zuiden kunnen tot Anthony (want zo heet de cycloon) daar weg is en dan met ‘Eat Pray Love’ (danku bookswap in de vorige camping. Eindelijk van die ellendige Edgar Allen Poe af!) op bed. Om daarna rustig in slaap te vallen. Tussendoor nog wat niksen, iets eten en ‘s avonds zijn we uit eten gegaan op de Esplanade in Cairns. IJs toe, natuurlijk.
Vanochtend was onze eerste taak natuurlijk weer radio luisteren en internet kijken en wat bleek? De cycloon was zelfs iets zuidelijker dan gepland aan land gekomen en was ook niet zo sterk, dus er waren geen noemenswaardige problemen. Wij blij en op weg dus, richting Whitsundays Coast. De rit was lang, heel lang. Bij Townsville – na iets meer dan 300 kilometer – was ik het al beu en toen waren we nog maar iets over halfweg, maar daar sterkten we de innerlijke mens en dan konden we weer verder.
In de loop van de dag werd ook duidelijker wat die andere cycloon, Yasi, zou doen. Yasi is nog ver van de kust verwijderd, maar tegen dat hij hier is zal hij een cycloon van categorie vier zijn. Een pak meer dan die eerste categorie Anthony dus. Ze waarschuwen hier iedereen tussen Innisfail en Mackay. Waarschijnlijk zal het getroffen gebied niet zo groot zijn, maar omdat ze de exacte landingsplaats (ik heb nog altijd niet door hoe je dat in een mooi woord moet noemen) nu nog niet kunnen bepalen en de gevolgen zo lang op voorhand ook nog niet kunnen inschatten, willen ze geen risico nemen.
Omdat ook wij geen risico willen lopen, gaan we morgen dus doorrijden naar een nog te bepalen plaats ten zuiden van Mckay. We gaan de Capricorn Coast dan maar verkennen en willen het daar uitzitten tot Yasi voorbij is – waarschijnlijk komt hij in de nacht van woensdag op donderdag aan land.
Tenzij er enorme schade is, willen we daarna trouwens wel weer noordelijk rijden, want die Whitsundays, die willen we toch echt wel gezien hebben. Maar’t zal dus nog niet voor nu zijn. Nu zitten we op een camping in Bowen, vlak bij Whitsundays, maar dus enkel om de nacht door te brengen. Het is hier vrij leeg en nat. De dame aan de receptie vertelde ons dat ze de hele dag zijn bezig geweest met opruimen na de cycloon. Want daar hebben ze hier last van gehad. Voor wij hier waren, natuurlijk. Hopelijk kunnen we dat zo goed blijven plannen! We luisteren in elk geval plichtsbewust naar het radionieuws en kiezen campings die internet hebben, zodat we de cyclonenwebsite van dichtbij kunnen opvolgen!
U zegt?