Over hoe Anthony mij een luie zondag bezorgde

Een zondag waarop ik absoluut 100% helemaal niks anders deed dan… niksen. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo een zondag heb gehad, maar wat ik wel weet, is dat gisteren er zo één was. Relatief laat uit bed op de camping, de cycloonwaarschuwing controleren, beseffen dat we niet naar het zuiden kunnen tot Anthony (want zo heet de cycloon) daar weg is en dan met ‘Eat Pray Love’ (danku bookswap in de vorige camping. Eindelijk van die ellendige Edgar Allen Poe af!) op bed. Om daarna rustig in slaap te vallen. Tussendoor nog wat niksen, iets eten en ‘s avonds zijn we uit eten gegaan op de Esplanade in Cairns. IJs toe, natuurlijk.

Vanochtend was onze eerste taak natuurlijk weer radio luisteren en internet kijken en wat bleek? De cycloon was zelfs iets zuidelijker dan gepland aan land gekomen en was ook niet zo sterk, dus er waren geen noemenswaardige problemen. Wij blij en op weg dus, richting Whitsundays Coast. De rit was lang, heel lang. Bij Townsville – na iets meer dan 300 kilometer – was ik het al beu en toen waren we nog maar iets over halfweg, maar daar sterkten we de innerlijke mens en dan konden we weer verder.

In de loop van de dag werd ook duidelijker wat die andere cycloon, Yasi, zou doen. Yasi is nog ver van de kust verwijderd, maar tegen dat hij hier is zal hij een cycloon van categorie vier zijn. Een pak meer dan die eerste categorie Anthony dus. Ze waarschuwen hier iedereen tussen Innisfail en Mackay. Waarschijnlijk zal het getroffen gebied niet zo groot zijn, maar omdat ze de exacte landingsplaats (ik heb nog altijd niet door hoe je dat in een mooi woord moet noemen) nu nog niet kunnen bepalen en de gevolgen zo lang op voorhand ook nog niet kunnen inschatten, willen ze geen risico nemen.

Omdat ook wij geen risico willen lopen, gaan we morgen dus doorrijden naar een nog te bepalen plaats ten zuiden van Mckay. We gaan de Capricorn Coast dan maar verkennen en willen het daar uitzitten tot Yasi voorbij is – waarschijnlijk komt hij in de nacht van woensdag op donderdag aan land.

Tenzij er enorme schade is, willen we daarna trouwens wel weer noordelijk rijden, want die Whitsundays, die willen we toch echt wel gezien hebben. Maar’t zal dus nog niet voor nu zijn. Nu zitten we op een camping in Bowen, vlak bij Whitsundays, maar dus enkel om de nacht door te brengen. Het is hier vrij leeg en nat. De dame aan de receptie vertelde ons dat ze de hele dag zijn bezig geweest met opruimen na de cycloon. Want daar hebben ze hier last van gehad. Voor wij hier waren, natuurlijk. Hopelijk kunnen we dat zo goed blijven plannen! We luisteren in elk geval plichtsbewust naar het radionieuws en kiezen campings die internet hebben, zodat we de cyclonenwebsite van dichtbij kunnen opvolgen!

Cairns, Northern Beaches, Port Douglas, Cape Tribulation … en een cycloon?

Vrijdag 28 januari. De eerste echte dag van onze roadtrip. Om iets na negen stonden we al op het Jucy-kantoor om onze campervan op te halen. Daar komt heel wat papierwerk bij kijken en het was dus meer dan een half uur later toen we ook effectief met ons vehikel de baan op konden. Het is een knalgroene Toyota, zoals alle Jucy’s van dat type.

Eerste stop: hostel, om onze bagage in te laden. Volgende stop: IGA om fruit te kopen, wat snel-klaar maaltijden, nuttige dingen zoals keukenrol en een spuitbus tegen de insecten en toen konden we voorwaarts.

De afstanden zijn hier een pak korter dan in West-Australië. Maar dan echt een groot pak. We hadden nog maar even gereden en waren al goed buiten Cairns. Op één van de rustige stranden (en ik maar denken dat alleen op het strand zitten iets was dat enkel in West-Australië gebeurde) aten we onze lunch en toen ging het verder naar Port Douglas.

Port Douglas is een zeer gezellig stadje. Er zijn uitkijkposten waarop je een fantastisch zicht hebt over de baai, blauwe wateren met dobberende bootjes en een pittoresk wit kerkje bijna aan het strand, St. Mary’s by the sea. Volgens de reisgidsis het één van de mooiste kerkjes in Australië en is er een wachtlijst om daar te trouwen. Dat weet u dan ook al weer.

Vandaar ging het verder naar Cape Tribulation, over een veerpont en een slingerende weg door de bossen. We bevonden op dat moment al in Daintee National Park. Dit is echt regenwoud. De weg was op sommige plaatsen bijna donker door het zware gebladerte van de bomen en overal is er groen. Voor onze eerste nacht in de Jucy – Mya heet ze, volgens de nummerplaat – boekten we een site op Cape Tribulation Camping. Dat bleek een goede keuze: propere douches met heet water, een grote goed uitgeruste camp kitchen en achter de dikke rij van groen en bomen waartegen we Mya parkeerden lag een wit zandstrand met zicht op Cape Trib.

Vanuit de camping werden ook snorkeltrips georganiseerd naar een nabij rif. Op Kirstens favorietenlijstje stond “snorkelen in het Great Barrier Reef” en ik stond daar zeker ook niet afkerig tegenover. We willen nog naar Whitsunday Islands, maar ik kijk op tegen de driedaagse trips die je daar kan maken op een boot, in het gezelschap van dronken Duitsers en met weinig en slecht eten. Of zo gaan de geruchten toch. Dus besloten we om hier lekker rustig snorkelen, een half dagje, met een klein groepje mensen.

Dat klein groepje bleek op zaterdagochtend om kwart over acht echt heel klein te zijn. We waren met zes snorkelaars, plus een begeleider en iemand die de boot bestuurde. De zee was niet zo rustig, dus besloten ze naar een paar locaties te varen en zien wat er mogelijk was. Dat bleek mee te vallen: al bij de eerste locatie konden we eruit en er werd ter plaatse beslist dat we ook nog een tweede locatie zouden doen, een beetje verderop.

Iedereen kreeg een sunsuit (dat is zoiets als een wetsuit, maar je wordt er wel nat in. Het biedt enkel bescherming tegen de zon. Zeer handig!) en diegenen die dat wilden een soort van isimo buis die dreef, om gaan over te hangen. Flippers aan, masker op en het water in. Wat ze zegden over het Great Barrier Reef is niet overdreven: het is effectief een heel mooi rif. Meteen zwom er een kleine school zwart-wit gestreepte visjes rond mijn hoofd, de koralen waren diepblauw, groen, geel en hier en daar zelfs rood en ik heb meer soorten vissen gezien dan ik wist dat er bestaan.

De tweede snorkellocatie – minder dan vijf minuten per boot van de eerste – was zo mogelijk nog beter. Minstens evenveel rif in zeer ondiep water, dus je zat op de eerste rij. Paarse zeesterren, een stingray en meerdere grote zeeschilpadden zwommen daar in het rond! We hadden een uur per snorkelplek, maar dat vloog voorbij! Niet-flatterende foto’s volgen, gevoelige kijkers gelieve snel door te scrollen

Iets na de middag keerde het bootje dus terug naar het strand, en voor de gemakkelijkheid werden we op het strandje afgezet dat aan onze camping grensde. Na een douche om het zout kwijt te raken, stapten wij weer in de auto om weer richting zuiden te rijden. We hadden al gehoord dat de cycloon die zich aan het vormen was nog altijd koers leek te voeren naar de kust van Queensland, dus ben ik mij bij de receptie gaan informeren over de route. Daar wisten ze te vertellen dat hij waarschijnlijk morgen tussen Innisfail en Townsville aan land zou komen, en dat de beste optie dus was om in Cairns te blijven. Later hoorden we op de radio dat de ‘landingsplaats’ waarschijnlijk wat meer zuidelijk zou zijn en de tijd wat later. Volgens de laatste berekeningen kom hij aan land maandagochtend heel vroeg, en neemt hij meteen in kracht af eens hij het binnenland intrekt.

Daarom zitten wij nu op een camping in Cairns. We boekten voor één nacht, maar de kans is reëel dat dat er twee worden en dat we maandagvoormiddag een lange rit maken, richting Airlie Beach. Maar dat hangt natuurlijk allemaal af van het weer en van hoeveel regen erbij komt kijken en hoe de overstromingssituatie dan is. In de buurt van Fiji is er zich nog een cycloon aan het vormen en áls die naar hier komt, zal dat voor volgende week zijn, maar daar kunnen ze nog niet zoveel van zeggen. Vingers kruisen dus!

Cairns in – Cairns uit

Het is hier na elf uur ‘s avonds en ik ben moe (onder andere door lastige mensen bij de bank in België en dingen regelen en vouchers afdrukken en administratie en bah), maar een blogster moet iets over hebben voor haar lezertjes! En daarom krijgen jullie toch een blogbericht over twee dagen Cairns!

Twee dagen, die begonnen op woensdagmorgen. De ochtend van Australia Day ook wel. Vroeg is een understatement als je om twintig voor vier wordt opgepikt door het luchthavenbusje, maar goed, ik was op tijd op de luchthaven en om twintig over zes steeg het vliegtuig op in Darwin om om twinit over negen – plaatselijke tijd – aan te komen in Cairns. Daar belde ik het hostel, dat tien minuten later met een transferbusje voor de uitgang stond. Rugzak erin, Liesbetje erin en wij naar het hostel. Kirsten was de dag voordien aangekomen en die was zowaar al wakker.

Eerst was er natuurlijk het bijpraten, eten, mail checken enzovoorts, maar eens het goed en wel middag was, gingen we de stad in. De dijk op, kijken naar de beschilderde en opgeklede mensen voor Australia Day en – natuurlijk – een ijsje eten.

Verder was woensdag relatief rustig, met vooral veel plannen voor de komende vijf weken. Eindoordeel: we hebben eigenlijk nog altijd geen echt plan, maar we vertrekken naar het noorden.

Vanochtend maakten we dan wel een echte uitstap. We gingen naar het dorpje Kuranda, met de ‘Skyrail’, een kabelbaan. Dat zorgde natuurlijk voor mooie uitzichten over het regenwoud.

We hebben in Kuranda niet alleen maar in het dorp rond gelopen, we zijn er ook naar de vlindertuin geweest. En er nogal lang blijven hangen, natuurlijk ook, want dit was een ideale plaats voor fotografie-oefening! Bemerk ook de vlinder op Kirstens hoed en het feit dat de vlinder op de laatste foto zichzelf identificeert door op het woordje ‘butterflies’ te landen.

Terugkomen van Kuranda deden we niet weer met die kabelbaan, maar wel met een oude trein, de zogenaamde ‘Kuranda Scenic Railway’. Die volgde een traag en bochtig traject door het regenwoud, met een tussenstopje aan een waterval (met regenboog!) en als eindbestemming het station van Cairns, waardoor wij dus te voet weer bij ons hostel kwamen.

Vanavond werd er hier gebarbecued, dus konden we genieten van worstjes en verschillende soorten slaatjes op minder dan 50 meter van onze slaapkamer. Gemakkelijk, want vanavond moest ik ook nog wassen, en we moesten alles in orde maken voor morgen. Dan halen we onze campervan op, we laden alles in, slaan proviand in en we zijn weg, in noordelijke richting. Onze eindbestemming voor morgen? Geen idee, dat hangt ervan af hoe snel we vooruit komen. U zult het allemaal te weten komen als ik nog eens toegang heb tot internet. Wanneer dat gaat zijn, dat weet ik niet …