Nieuwe aanwinsten en raar weer

Met zijn drietjes zijn ze, de nieuw aangekochte hengstjes die hier gisteren arriveerden. Ze zijn respectievelijk twee, drie en vier jaar oud en alledrie erg mooi.

Het jonkie van de bende kent letterlijk nog niks. Hij bibberde de vrachtwagen af en staat nu een beetje zielig rond te kijken, overdonderd door het feit dat de wereld groter is dan zijn weitje van vroeger. Erg gelukkig is hij nog niet, maar dat zal ongetwijfeld nog komen. Hij weet intussen al dat ik eten breng en dat poetsen en knuffelen leuk is. De rest komt wel. Oh en hij is mooi, erg mooi (foto van Miguel, want ik had mijn camera nog niet bij de hand).

Bruintje hier is drie (volgend jaar vier) en het meeste ‘hengst’ van de drie. Dikke nek, veel streken en veel show. En hij brak het schutsel tussen zijn box en dat van zijn buurman al af, toen er een ander paard voorbij kwam. Verder is hij wel een lieverd – de stoerste van de hoop ook – en heeft hij het schattigste kopje ooit. Portretfotootjes zijn voor een volgende sessie, maar intussen kunt u wel al naar wat algemene beeldekens kijken.

Eéééééén: actie!

Paard met weerspiegeling. Artistiek en zo.

Hij galoppeert dus ook, maar een echt goeie foto daarvan heb ik niet. Ze hebben pas hun griepprikje gehad en mogen dus niet zweten. Vandaar dat we hen gewoon wat laten rondlopen hebben, op eigen tempo/ritme. Binnenkort zullen we hen wel ‘ns echt laten showen.

En dan is er nog nummer drie, een schimmeltje van vier (volgend jaar vijf). Wat minder moedig dan zijn jongere maatje, dus ook een lager show-gehalte op de foto’s. Maar zoals al aangegeven: de echte mooie fotosessie moet nog komen, dit was maar een beetje “het gevolg van het moment”.

Kijk mama, ik vlieg!

Mooi hé?!

Iets minder mooi tegenwoordig, is het weer. Vandaag heeft het weeral gemiezerd, en als het weerbericht er niet te ver naast zit, gaan we de komende week geen enkele volledig droge dag hebben. Wat er gebeurd is met die Indian Summer, vraagt u zich af? Wel, wij weten het ook niet. Misschien was het dat goeie weer van begin oktober, dat wij verkeerdelijk geïnterpreteerd hebben als een uitloper van de zomer? Of komt ie nog, ergens in de buurt van winters december? Ik heb er geen idee van.

Nadeel is wel, dat de zee het niet zo goed doet. Of een beetje té goed, hoe u het ook wilt zien. De afgelopen week konden onze trailruiters niet galopperen op het strand, wegens te grote golven. U moet weten dat de kust waarop ze hier rijden zestig kilometer lang is, en helemaal ononderbroken. Geen golfbrekers, geen pieren, niks. Als de golven groot zijn, zijn ze dus ook gevaarlijk. Zo’n golf kan een paard onderuit halen en – met pech bij eb – paard en ruiter meenemen, de oceaan in. En dat willen we dus niet.

Het was het plan om na het seizoen naar het strand te gaan met ons drietjes: Miguel, Wladimir en ik. Als het weer en de golven zo blijven, gaat dat dus niet door. Want stappen, ja goed, dat kunnen we hier ook. Voor minder dan een snoeiharde galop langs de waterkant gaan we niet. Vingers kruisen!

Moe na de Alentejo Coast trail (en nu weer rust en dan ‘vantenháár’)

Waaw. Nu kunt u moe zijn, of u kunt moe zijn, maar ik zat na deze twee weken toch wel redelijk kapot. Niet dat het zó lastig was hoor, maar twee weken vriendelijk lachen, van hier naar daar lopen, ‘s morgens al om zeven uur op om de paarden te voeren en pas laat in bed na aangename diners… ik voel dat toch.

Maar over het algemeen zijn het weer twee fijne weken geweest. Ik ben deze keer wél met de auto de berg op geraakt, zowel in week één als in week twee. Daarmee sluiten we de competitie Liesbet-berg af met een niet onaardige score van 3-1. En daar zal het ook bij blijven want er staan dit jaar enkel nog Dolphin- en Bottlenose trails op het programma, en de kapel zit enkel in het pakket van de Alentejo Coast.

Over de trail zelf ga ik het niet in detail hebben – de omschrijving kunt u lezen op de website – maar ik zal hier wat beeldekens plaatsen, om u duchtig te doen watertanden.

Beginnen doen we met een collectie ‘strand’, waarbij u kunt merken dat ik er steeds beter in word om Único met alle vier de beentjes van de grond te fotograferen.

We hadden op deze trail trouwens voor het eerst Estse gasten. Als alle Esten zo vriendelijk zijn, zo goed Engels spreken en zo goed kunnen rijden, wil ik best trails organiseren met enkel Esten

Maar er was natuurlijk niet enkel het strand. Er waren ook weer mooie picknicks op plaatsen waar we anders niet komen, in de schaduw van kurkeiken, aan de oevers van een dam, … dat het mooi was, u mag mij geloven.

 

Ook zin gekregen? Mogelijk moet ik u lichtjes teleurstellen, want voor dit jaar is alles volgeboekt/uitverkocht/hoe u het ook noemen wil. Maar voor 2012 zijn er nog vrije plaatsen op zowat elke trail, dus houd u vooral niet in!

Liesbet heeft vrij (en maakt jullie jaloers)

“Het is herfst, onweer, wind en regen”, klinkt het vanop het thuisfront. Herfst? Niets van te merken hier. Na de kortstondige misser vorige week (de eerste keer in tien jaar dat het hier regende op 1 september, wist Wladimir), is het hier weer al zon wat de klok slaat. En daar profiteer ik van!

Gisteren reed ik – na enig uitslapen – naar Santo André. Op het stukje parelwit strand dat de lagune scheidt van de oceaan is het goed toeven met dit weer. Zachte bries dus niet te heet, en uitzicht op mooi blauw langs beide kanten. Fijn.

Vandaag bolde ik de andere richting uit, naar Porto Covo. Nog voor ik daar aankwam, vond ik al een gezellig strandje waar ik stopte voor een paar uurtjes ochtendzon.

Zei ik zon? Ja hoor, véééél zon.

Voor mijn middagpauze (kan je van een pauze spreken als je eigenlijk helemaal niks aan het doen bent?) reed ik verder naar Porto Covo zelf. Ik werkte er heerlijke calamares met frietjes en een salade naar binnen, en wat later nog ijs. En ik liep er wat rond, zo tot een uur of vier. De camera lag nog in de auto, dus u zult het moeten stellen met dit gedrocht van de ipod en mij moeten geloven als ik zeg dat Ilha do Pessegueiro in de verte op de achtergrond staat.

Maar goed, uiteindelijk kwam ik daar niet voor. Ik kwam voor het strand, en ik vond mij na de middag een bijzonder mooi plekje om mijn handdoek uit te spreiden. Met een steile trap de kliffen naar beneden, naast een kleine baai. Daar genoot ik nog tot een uur of zes van de zon, en zo had ik er weer een nutteloze edoch aangename vrije dag opzitten.

Ter compensatie wordt er morgen trouwens wel gewerkt. Ik moet al tegen goed acht uur in Grândola zijn om iets aan de remmen van de auto te laten vernieuwen. Denk ik. De mensen die daar werken gaan het ongetwijfeld beter weten. Van daaruit gaat het naar de markt in Santiago voor olijven (mmmm…) voor de trail en verder moet ik voor de trail ook nog houtskool en wijn inslaan. En dan? Dan ga ik paardrijden. Want dat is hier ook werken.