Voor intensief paardrijden blijkt er dezer dagen te weinig tijd. Dat is enorm jammer, echt enorm jammer, maar het werk gaat momenteel even voor. Nu heb ik natuurlijk nog wel altijd uitzicht op een weekje – intensief – paardrijden in Portugal in mei. Ik ga stijf zijn en ik ga stikkapot zijn na de eerste avond, dat besef ik, maar om de schade te beperken, probeer ik nog wel af en toe te bewegen.

Zo ging ik vorige week dinsdag voor het eerst naar de AquaSculp, samen met vriendin S.  Dat we hiervoor kozen, komt omdat we iets van groepsles wilden doen dat niet belachelijk duur was (bye bye fitness) en zwemmen gezond schijnt te zijn, maar we baantjes trekken nu wel niet iets te veel op een echte sport vonden lijken om nog in ons kraam te passen.

Bon, Aquasculp dus. Het schijnt goed te zijn voor onze borsten, billen en buiken en dat klinkt wel interessant. Verder leek het ons ook de minst lastige van alle aangeboden Aquagym-opties, dus ja, we hadden gekozen. Viel dat “minst lastige” stuk toch wel enigszins tegen. Toen de les begon werd er nog volop getaterd en geklaterd in het bad, twintig minuten later alleen nog maar gepuft en iedereen was blij dat het in plaats van een heel uur maar vijftig minuten duurde!

Vriendin S vond onze tweede poging, gisteren, nog lastiger. Ik niet, maar dat was waarschijnlijk omdat onze sportieve activiteit in mijn verbeelding al horrorproporties had aangekomen. Maar zo erg was het dus niet. Oh en geen spierpijn nadien! Of we het gewoon fout gedaan hebben, of het komt door het water, dat houd ik in het midden.

Omdat ik toch al zo goed bezig ben wat betreft lichaamsbeweging, ga ik vanavond op dansles. Na jaren vruchteloos zoeken vond ik mij eindelijk een man die mee naar de dansles wilde. Zodoende zetten vriend S en ik vanavond onze eerste ballroom-stappen. Die, als de geruchten correct zijn, gaan resulteren in het dansen van een marske. Ik houd u voorzekers op de hoogte!

En omdat ik dan toch al goed bezig ben, qua lichaamsbeweging, boekte ik donderdagavond een paardrijles in. Na meer dan 17 jaar aanmodderen, zal ik mijn eerste kwaliteitsvolle privéles nemen. Dressuur zelfs, ofte: de basis. Die waaraan het mij al 17 jaar ontbreekt. En nu ga ik dat proberen te leren. Op hoop van zegen!