Geen post hier over Kerstavond (mijzelve iets te eten gemaakt en op tijd naar bed) of Kerstdag (geen familiefeest, ‘s morgens wel fijne brunch en ‘s avonds Puissance gaan kijken), want dat doet Iedereen al. En bovendien heeft Iedereen familiefeest en dus meer inspiratie dan ik.

Wel een post over wat er de rest van de week aan het gebeuren is, met name Jumping Mechelen. Een kleine week paardenplezier in de Nekkerhal in Mechelen. Weinig jaren – die waar ik in het buitenland zat niet meegerekend – heb ik dit evenement overgeslagen sinds ik een paardengekke puber was. En nu ben ik er dus weer, ‘voor het werk’.

Eigenlijk is dat niet zo heel onlogisch, als je bekijkt waar ik vandaan kom. Ik neem u even mee terug naar halfweg de jaren negentig. We waren jong en mooi en tiener en Eurosport zat nog gratis op de kabel in de Antwerpse Kempen. De wereldbeker jumping werd toen nog niet gesponsord door Rolex, maar door een of ander automerk… Of iets anders, maar  in elk geval niet door Rolex. Nu goed, niet relevant.

In elk geval… in die tijd zat ik woensdagnamiddag voor Eurosport, kussen onder mijn kont, cursusblok op de salontafel. Balpen in de aanslag om naam van paard en ruiter te noteren, tijd in het basisparcours en tijd in de barrage. Het document kon dan de dag nadien mee naar school voor nabespreking met de eveneens paardengekke vriendin.

Vanavond zit ik weer klaar, balpen in de aanslag. Namen van paard en ruiter noteren, moet ik niet, want in de presssroom  liggen startlijsten klaar. Tijden opschrijven doe ik nog wel, net als bijzonderheden over paard en ruiter en hun carrière. Kwestie van goed voorbereid te zijn als ik na afloop van de wedstrijd de winnaar ga interviewen. Want ja, ik ben nu journaliste en ik versla nu paardensportevenementen. En het is net zo plezant als ik mij had voorgesteld toen ik veertien was!