Mijn moemoe mag dan wel bijna dood zijn, ze is een heldin. Ik verklaar mij nader. Gisterochtend kregen mijn ouders telefoon van mijn nonkel  (broer van mijn ma en samen met haar het kinderpaar mijner moemoe): dat ze meteen moesten komen, want moemoe dacht dat ze aan het doodgaan was. Het was bijna zover, want ze had al koude voeten, jammerde ze. Als het niet zo erg was, zou het verdorie enorm grappig zijn. Want als koude voeten een teken zijn, ga ik gemiddeld een paar keer per dag dood.

Bon, het mens – 93 jaar – naar het ziekenhuis waar ze tot nader order niet echt iets vonden, behalve dat ze versleten is. Wat op die leeftijd nu ook weer niet zo uitzonderlijk is. Allé, ik denk dat ze niks vonden, want toen ik haar daarstraks opbelde en vroeg wat ze had, zei ze: “ik zeg dat ik aan’t doodgaan ben.” Wat de dokter zei, vroeg ik haar dan. “Niks. Die schrijft alleen dingen op.” Ik zei haar dat ze morgen maar eens moest vragen wat ze had. Ja, dat vond ze wel een goed idee, ging ze doen.

Verder vroeg ik haar of ze alleen lag op de kamer. Nee,  er lag iemand bij: “een andere oude”. En toen klonk ze plots een pak opgewekter en deelde ze enthousiast mede dat haar kamergenote afgelopen nacht uit bed viel. Schrikken dat ze (mijn moemoe) had gedaan. Haar hart zal dan waarschijnlijk niet zo slecht zijn, want onverstoorbaar en koelbloedig drukte ze op het belletje om verplegend personeel op te roepen, bij wijze van hulp.

Dat er een zevental mensen nodig waren om voornoemde kamergenote weer in bed te krijgen, vond moemoe redelijk grappig. Mogelijk omdat ze zelf maar 37 kilo meer weegt en er bij haar ongetwijfeld dus geen zeven mensen gaan nodig zijn, mocht zij naast haar bed belanden. Iets waarvan ik, voor alle duidelijkheid, hoop dat het niet gebeurt. Net zoals ik hoop dat haar tikker het nog lang volhoudt. Misschien moet die kamergenote maar dikwijls uit bed vallen. Dat doet mijn moemoe blijkbaar deugd!