Vandaag moest de grote dag worden, vandaag zouden de nieuwe aanwinsten eraan geloven: ruiter op de rug. Behoudens al te veel protest en onvoorziene omstandigheden, welteverstaan.

Eerst kwam de bruine aan de beurt. Die waar ik gisteren geen bok-foto’s van wilde posten om mijn trouwe lezers niet ongerust te maken. Miguel vindt dat ik nu die foto’s er maar wel moet opzetten, samen met het resultaat. Bij deze:


(let in deze laatste foto ook vooral op de gelaatsuitdrukking van Miguel. Ik denk dat hij blij is met de aanwinst :-) )

Goed, daar kroop ik vandaag dus op. En dat ging zo.


Ja, u mag jaloers zijn op mij. Ik zou het ook zijn, als ik u was.

Knap he! Hij bokte eerst aan de longe nog wel wat, maar al minder uitgesproken dan gisteren en eergisteren en daarna werkte hij heel braaf. En toen vroeg Miguel of ik erop wilde: ik moest niet, ik mocht zelf beslissen. Maar ik vind het wel een leukerd en hij lijkt me heel eerlijk én hij had zich met het zadel verzoend, dus wilde ik wel proberen. Eerst tot halfweg, wat blijven rondhangen, beetje rondstappen en hij was niet zo gelukkig. Dan er weer af, van hetzelfde. En dan er helemaal op. Eerst rustig in stap, dan in draf en zelfs een beetje galop. En hij gedroeg zich voorbeeldig. Natuurlijk was hij moe, maar goed, als hij echt zou willen, kon hij mij er zonder problemen afkrijgen (hoe vaak Miguel ook “SHOULDERS BACK!!!” roept) en eerlijk is eerlijk: hij heeft nog niet eens geprobeerd.

Toen was de grijze aan de beurt. De meer rustige van de twee, meer timide. Die met veel minder peper, volgens Wladimir, maar toen ik wilde opstappen, had hij ineens wel peper! Zo iemand die langs je flank bungelt? Wow, angstaanjagend! Daar moeten we van gaan lopen! Ver kon ie niet, want Miguel had hem vast, maar hij probeerde toch: rondjes rondjes rondjes. Er weer af dus, en nog eens. En nog eens. Comfortabel is het niet echt, zo zijdelings langs een rondlopend paard blijven hangen, maar echt moeilijk ook niet en hij deed eigenlijk niks fout, behalve lopen.

Miguel zei dat dat hetzelfde zou zijn als ik erop zou stappen, dus ik was voorbereid. Even blijven hangen en toen hop: erop. En na een aarzelende start in stap, was grijsje vertrokken. Galop, draf, galop, draf, galop, draf enzovoorts. Maar inderdaad, zonder bokken, enkel voorwaarts. Op de andere hand ging het van hetzelfde en toen we klaar waren ben ik nog ettelijke keren op- en afgestapt, om te oefenen. Opstappen, gaan zitten, een paar passen in stap, halthouden en weer afstappen. Repeat. En morgen doen we nog eens van dat en dan snappen ze het waarschijnlijk al wat beter!


“Als ik hard genoeg loop, blijft ze dadelijk wel achter”, lijkt hij te denken


Af en toe vertraagde hij dan, waarbij ik – met dank aan momentum en zeer onelegant – wat voorover boog. En Miguel nog eens “Schouders achteruit!” kon roepen.