Ik zou eigenlijk moeten gaan slapen, want morgen moet ik hééééél vroeg op. Om halfacht ‘s morgens moet ik al in Lissabon zijn, waar we twaalf Noorse dames gaan oppikken om de hele dag door te brengen op de ‘Feira Nacional do Cavalo’ in Golegã. Vanaf vrijdag beginnen ze dan aan het rij-gedeelte van hun ‘light’-trail (maar vier dagen rijden).

Maar ik wilde u toch geen berichtje over vandaag onthouden. Vandaag kwam de veearts voor de castratie van onze nieuwe aanwinsten. Het is te zeggen: het jonkie mag zijn ballen nog een jaartje houden, de twee andere moesten eraan geloven. Of dat was alleszins het plan. Want ontdekten we eerder al dat de ballen van bruintje niet ingedaald waren, bevestigde de veearts vandaag dat hij ze niet kon afknippen. Naar de kliniek ermee, klonk het verdict, want hij zou ze zeker niet kunnen vinden. Pech!

Goed, grijsje dan maar. Het was de eerste keer dat ik een rechtstaande castratie zag, dus bracht ik de helft van mijn vrije dag door in de stal, op de eerste rij. Vladimir vroeg mij om een paar foto’s te nemen die hij thuis kon laten zien, en daarom heb ik voor u nu wat beeldmateriaal.

Een korte waarschuwing: mogelijk is dit enkel interessant voor vrouwen, want – ik citeer Miguel – “dat is heel interessant, als je dat zelf niet hebt”. Waarbij ik verder bestudeerde wat er gaande was, en hij zich omdraaide. Mhehe.

Hier wordt de schaar erop gezet…

… eens goed knijpen en daar gaat de bal (de aandachtige toeschouwer ziet het kleinood in de hand van de veearts).

Vijf minuten afknijpen (mijn nederige bijdrage beperkte zich tot het checken van de klok), en klaar!

Dan werden er nog wat benen en tanden nagekeken, en toen was het weeral etenstijd. Naar het schijnt kan je die ballen opeten, maar niemand had echt interesse (‘t is te zeggen, als iemand dat voor mij zou klaarmaken in de marinade die de veearts beschreef, zou ik niet nee zeggen, maar zelf koken? Mmm, niks voor mij) dus werd het het gewone restaurant. Ook niet slecht ;-)