Ik ben Liesbet, bijna 28, drie jobs, drie hobby’s (en nog eens zo veel andere zaken waarmee ik mijn tijd verdrijf), een appartement called home, een tiental vrienden waarmee ik op zeer geregelde basis mee afspreek en nog eens een veelvoud daarvan voor occasionele afspraken.

Over iets meer dan een maand ben ik Liesbet, 28, geen job, geen hobby, een gedeelde kamer in een gastenverblijf en geen geregelde, noch occasionele afspraken.

Over iets meer dan een maand verblijf ik in Sinca Noua, hartje Roemenië, waar ik ga werken op een ecotoeristische paardenboerderij, voor kost en inwoon. En lucht en ruimte en een veranderende blik op de wereld.

Nochtans is er met de huidige objectief gezien niet echt iets mis. Ik doe aan vrijwilligerswerk, ik lees zowel pulpbladen als intellectueel verantwoorde magazines, ik heb vrienden uit alle mogelijke studierichtingen en van elke mogelijke afkomst, ik reis veel en kom daarbij ook buiten de mooi aangeplante hagen van resorts en cleane hotelketens. En toch is het niet genoeg. Ik wil ik wil zo graag de wereld zien, om het met de woorden van Johan Verminnen te zeggen.

Ik wil al lang de wereld zien, maar het wordt hoe langer hoe minder draaglijk – we weten allemaal dat van uitstel afstel komt. Ik kan ook niet zeggen waar dat gevoel vandaan komt. Is het de groepsreis naar Mexico in 2007 die er voor iets tussen zit (“Je bent veranderd sinds Mexico” zei hij, nog niet eens zo heel lang geleden), de zelf georganiseerde citytrips die erop volgden, de maand bouwen in Senegal terwijl ik verbleef tussen de Senegalezen in een piepklein dorpje of de week trekken door de Marokkaanse Anti-Atlas, die mij behalve mentale rust ook mijn fysieke grenzen leerde kennen?

Of is het de dertig die dichterbij komt, traag maar zeker. Die denkbeeldige grens naar volwassenheid? Zijn het de vrienden die beginnen met trouwen en kindjes en bouwen en die mij altijd maar doen denken dat dat toch niet kan, nu al. Dat we er toch veel te jong voor zijn. Dat dat iets is voor grote mensen, voor volwassen mensen? Of is het Mira, die zo onverwacht ‘in de fleur’ zong door de autoradio en mij ook opzadelde met de angst voor het gevoel dat ik echt iets heb gemist?

Maar we dwalen af. Het punt is: ik heb het gedaan en het ging allemaal veel sneller en veel vlotter dan ik had gehoopt. Het ene moment had ik Christoph en Barbara Promberger aan de lijn, die mij vroegen wat over mij te vertellen en die mij inlichtten over hun project in Roemenië en over de co-trailguide slash ponylesgeefster slash algemeen paardenhulpje die ze daar nog voor zochten. Het volgende moment vond ik hun e-mail in mijn postbus: dat ze mij hadden uitgekozen uit hun lijstje kandidaten en voor ik het goed en wel wist had ik mijn baas ingelicht en was mijn ontslagbrief getekend. Op 1 februari gaat mijn opzegperiode in. Op een nog nader te bepalen datum in maart kom ik in Roemenië aan.

Wat ik daar mag verwachten? Wie zal het zeggen. Natuurlijk weet ik al veel. Bovengenoemde Christoph en Barabara en hun twee kinderen zullen er zijn, net als trailguides Lisa en Antoine, het lokaal personeel en toeristen van alle pluimage (jong en oud, paardenminnend of natuurliefhebbend. Of allebei). En natuurlijk wijdse landschappen, de uitlopers van de Karpaten, gallopades door de sneeuw (of zou die verdwenen zijn in maart?), koeien op de straat, paard en kar, beren en wolven – of toch minstens hun sporen en meer dan 20 paarden. En ik. Het kleine meisje uit de kleine Kempen uit het kleine België. Met een grote droom en grote verwachtingen en hopelijk een immense ervaring.