You are currently browsing the monthly archive for februari 2010.
Of ik een foto van mezelf met een paard kon doorsturen, vroeg Barbara mij via mail. Ze zijn hun site aan’t updaten en ze willen mij bij op hun team-pagina plaatsen. Ik voelde mij meteen heel gewenst en welkom en zo (‘een kinderhand is gauw gevuld’ of zoals ze dat bij ons zeggen: ‘jij bent blij met een dooie mus’)… en toen ontdekte ik dat ik geen enkele recente foto van mij met een paard had!
‘t Is eigenlijk een schande. Ik zit meerdere keren per week op een paard of pony en nog vaker in de buurt van zo’n beestje, maar een foto? Dat niet. Eigenlijk is het hetzelfde probleem als met foto’s van Basiltje en mezelf. Hij huppelt mij achterna als mijn schaduw, maar samen op de foto vind je ons amper. Hoofdzakelijk ook wel omdat ik meestal de foto’s neem, en ik heb al ondervonden dat een ‘zelfportret met hond’ geen evidentie is. Maar bon, ik dwaal af.
Een recente foto van mij met een paard dus. Daar zat ik even mooi te kijken. Gelukkige heeft die lieve schat van een @Memuska aangeboden er eentje te nemen op het provinciale indoorkampioenschap van de pony’s in Lille, dat zich aan het afspelen is op het moment dat deze blogpost verschijnt. En zo kwam alles toch weer goed 
Ik heb mijn treinticket geboekt. Ik. Helemaal in mjin eentje. Op een Roemeense website. In het Roemeens. En het was zelfs niet zo heel moeilijk.
Misschien is een beetje duiding hier wel aan de orde. Als ik in Roemenië aankom – in Boekarest – wil ik de trein nemen van Brasov. Daar gaat er dan iemand mij komen oppikken. In principe. Nu is het zo dat ik mij niet zo comfortabel voel bij het feit dat ik in een vreemd land in een vreemde taal een treinticket zou moeten kopen, zeker niet als ik weinig tijd heb. Niet dat ik zeker weinig tijd ga hebben, maar het zou kunnen. Vliegtuigen, bagage, vertragingen,… enfin, u begrijpt wat ik wil zeggen.
Omdat reizen in mijn eentje al stressvol genoeg zal zijn, wil ik goed voorbereid vertrekken (what’s new). Dus ging ik te raden bij de grote, internationale, hulpvaardige community der CouchSurfers (heb ik al gezegd dat ik fan ben van CouchSurfing? Ik ben fan van CouchSurfing!). Daar kreeg ik alras tientallen tips van dingen die ik wel moet doen, dingen die niet nodig zijn, mogelijke vertragingen (het lijkt erger te zijn dan in België. Veel erger zelfs), websites en … een link naar een site waar je online tickets kon aanschaffen.
Je moest je wel eerst registreren, vertelde de behulpzame CouchSurfer in kwestie mij, en de site bestond alleen in het Roemeens. Ze raadde mij Google Translate aan, maar uiteindelijk heb ik die niet eens zo erg nodig gehad. Het registreren bleek een makkie. Je vult overal wat in, klikt wat in het rond en als het niet goed is krijg je een foutmelding en doe je nog een keer. Na twee keer was ik lid. Bij een volgende poging vond ik de mogelijke treinen voor mijn bestemming en dan begon het gokwerk.
Ik land om 14u, behoudens vertragingen. De enige echt snelle trein vertrekt om 16u. Dat geeft mij twee uur de tijd om uit te stappen, mijn bagage op te pikken, een taxi te vinden (er zijn bussen, maar voor dat extra onbekende stadium bedank ik beleefd) en van de luchthaven naar het Noordstation te geraken. Dat het het Noordstation moet zijn, heb ik van Barbara. Danku Barbara.
Twee uur, doenbaar dus, maar veel speling is er nu ook wel niet… Ik heb gezucht, nagedacht, gewikt en gewogen… en mijn ticket gekocht. Als ik de trein toch niet haal, heb ik tot twintig na vijf de tijd om te proberen de persoon aan het loket duidelijk te maken welk ticket ik zou willen (ik overweeg de uurtabel af te drukken en mee te nemen, dan kan ik wijzen), dus dat zal dan ook wel weer lukken. En als ik de trein wel haal – vingers kruisen – rijd ik waarschijnlijk voor een groot deel van de tijd als het licht is, dus kan ik nog iets zien van het landschap. Klinkt goed, niet?
Trouwens, over dat boeken zelf. Ook makkelijk! Je geeft in van waar naar waar je moet, de vakjes die je niet begrijpt laat je open (waar ik dacht dat ze vroegen naar het maximaal aantal overstappen, heb ik ‘nul’ gekozen. Misschien vroegen ze iets anders, dat weet ik niet zeker, maar ik moet in elk geval niet overstappen), je krijgt een uurschema, klikt op de trein die je wilt, klikt op het icoontje “Visa”, vult wat gegevens en wat nummertjes in (ik kreeg zelfs geen foutmelding! Alles van de eerste keer in het goede vakje gezet!) en wat later valt er een onleesbare mail in de mailbox. Een onleesbare mail, die gelukkig voorzien is van een pdf-attachment dat “Legitimatie/Ticket” is gekopt. Jaja, ik heb het gedaan. Nu de trein nog halen 
… zal ik in Sinca Noua arriveren bij een temperatuur tussen -4 en 5 graden, weinig wind en 35% kans op neerslag. Want jawel. Het vertrek is nu zo dicthbij gekomen dat er al een weersvoorspelling is voor mijn dag van aankomst (aankomst ginder, bedoel ik dan). “‘t Begint af te korten”, zoals de meeste mensen die ik dezer dagen tegenkom tegen mij zeggen
Over twee weken. Over twee weken ben ik daar! Hoe ongemeen spannend is dit wel niet? Vanaf morgen kan ik zelfs al zien wat de weersvoorspelling is op mijn dag van aankomst… Het komt nu wel HEEL dicht bij!
Zo zeggen ‘ze’ dat toch hé: eens je iets hebt, beginnen de opportuniteiten pas te komen. Eens je die hele mooie Lancia hebt gekocht, komt Fiat met een superschattige 500; eens je een lief hebt, lijk je plots aantrekkelijk voor leden van het andere geslacht die je voordien geen blik waardig gunden; eens je werk hebt na maanden gefrustreerd zoeken, komt er al gauw een volgende werkaanbieding, en nog één, …
Het zijn maar een paar voorbeelden, maar ze lijken waar te zijn. Want ik had Equus Silvania nog maar pas toegezegd en een Tsjechische manège leek plots veel geïnteresseerder in mij te zijn dan voorheen. En nu open ik mijn mailbox, en wat zie ik: Toscane lonkt. Een agrotoeristisch centrum daar had mij al eerder gecontacteerd (met name begin januari), maar ze zochten iemand die meteen kon starten, dus paste ik. En nu is de persoon die toen gestart was (volgt u nog?) plots moeten vertrekken en zitten ze daar met volk te weinig. Of ik niet wilde komen.
Ik heb vriendelijk bedankt, afspraak is afspraak en het ticket is geboekt. En u mag mij nu gek vinden (Toscane klinkt bij een eerste proeving misschien kruidiger, warmer, zonniger en in het algemeen aantrekkelijker dan het onherbergzame land van Dracula), maar ik ben nog altijd overenthousiast over het Roemeense avontuur. Over ruimte en lucht en schoonheid en leven. En zo.
Wat dan wel weer niet wegneemt dat ik tegen die Italianen heb gezegd dat ze mijn contactgegevens niet moeten weggooien. “Maybe later.” Maar niet nu. Nu ga ik naar Roemenië
Langzaam maar zeker begin ik te falen, ik geef het toe. De eerste dagen dat deze blog bestond, bezorgde ik nog elke dag een update, maar deze week zijn er een paar gaten gevallen in het totnogtoe strakke schema. Wat kan ik zeggen? Er is het leven, er is carnaval… en als ik ginderachter ben, zal ik waarschijnlijk ook niet elke dag een bericht schrijven. Bij deze bent u gewaarschuwd. Als u niet meteen iets van mij hoort, ben ik daarom niet per sé verongelukt. ‘Druk bezig’ kan ook. Of gewoon lui. U kent mij.
Maar goed, bij wijze van bezigheidstherapie voor de bloglezertjes die hier aankomen en merken dat er weeral niks nieuws te vinden is, heb ik de Roemenië-gerelateerde linkjes een beetje uitgebreid. U kunt nu niet alleen kijken naar Equus Silvania, maar ook naar het dorpje waar ik ga verblijven, het weer daar en mijn altijd maar groeiende internationale woordenschat. Ahum. Linkjes te vinden hier links bovenaan de pagina en dus niet in dit bericht(‘lui’, zie hierboven).
Behalve de linkjes-categorie, zal uw aandachtige oog ongetwijfeld ook een vakje ‘Het Thuisfront’ zien. Want u bent natuurlijk niet de enige naarstige surfer. Ook ik wil wel graag weten wat er in de wereld gebeurt. Meer specifiek, in België en – nog specifieker – in de Heimat, stoetersdorp Herenthout (Heurtuit bovenal!). Ook nieuwsgierig? Klikkieklik!
Hebt u trouwens zelf een siteje, blogje, … dat u graag gepromoot zou zien op deze blog? Een reply of een mailtje ofzo, en ik voeg de link toe. Natuurlijk wel op voorwaarde dat ik het zelf interessant vind. Anders bent u eraan voor de moeite. ‘t Is maar dat u het weet.
En zo heb ik over niks toch weer een meerdere alinea’s tellende blogpost geschreven. Schrijven, ik zou er mijn beroep van moeten maken. Oh hey, dat is het al, hoe toevallig! Ennieweej. Sorry voor uw tijd, Danku voor uw aandacht.
*tiktaktiktaktiktak*
Hoor je ook de tijd wegtikken? Hoor je het vertrek dichterbij komen? Spannend!
Ik ben nogal een sterke believer van het feit dat je alles vindt op het internet. Google is en blijft één van mijn beste vrienden. Toen mijn rationele kant zich de bedenking maakte dat ik misschien mijn plan wel kan trekken in een vreemde taal, maar veel minder op de hoogte ben van paardenterminologie in talen anders dan het Nederlands, ging ik dus bij die goede vriend te rade.
Ik meende mij te herinneren dat er een boek bestaat dat paardenterminologie vertaalt van een naar Nederlands, Frans, Engels en Duits. Toen ik als 14-jarige op kamp ging met Bloso had een Franstalig groepsgenootje daar namelijk gebruik van gemaakt om te studeren voor haar A-brevet.
Het boek vond ik niet, wel deze fantastische link. Een woordje ingeven in één taal, en het meteen vertaald krijgen in vier andere. Een zegen! En hoewel niet alles wat erop staat klopt (ik ben er zeker van freispringen ofte le saut d’obstacle en liberté niet hetzelfde is als ‘de vrijetijdsruiter’), is het wel een enorme hulp.
Want nu kan ik toch al zeggen dat ze hun Zügel moeten nachfassen, dat ze dan een versammelter Galopp mogen doen (neenee, dat is Kreuzgalopp, je doet Linksgalopp en het moet Rechtsgalopp zijn) en dat ze dan bij de A mogen overgaan naar Trab en ten slotte de overgang naar Schritt moeten maken. Ik kan het zelfs zeggen als het paard aan het lahmen is of als er iets mis is met het Reithalfter!
En hebt u het niet begrepen? Dan raad ik u van harte aan op het linkje te klikken. Woordje ingeven in de linkerkolom van de website, en klaar!
P.S.: Ere wie ere toekomt. Het Nederlandse paardenforum Bokt heeft blijkbaar ook een Wiki met paardenwoordenboek. Die vindt u hier.
Natuurlijk ga ik thuis missen als ik ginder ben. Natuurlijk. Ik ben niet zo koud en zo harteloos als ik soms overkom. Ik pleeg al wel ‘ns een traantje weg te pinken bij het zien van een melige VijfTV-film en meerdere bij het zien van zo’n wereldfilmdrama op Canvas (u wilt niet weten hoeveel zakdoeken er doorweekt waren na Hotel Rwanda. En bij Gegen die Wand heb ik het einde vooral gehoord, omdat ik niks meer zag van het bleiten, dat al voor de helft van de film zijn aanvang had genomen). Bleiten dus. En missen. Wie of wat?
- Spontane telefoontjes. “Ik ben mijn maatje kwijt” zei vriendin/collega afgelopen weekend. Ik zei dat het niet waar was, en natuurlijk is het ook niet waar, maar ‘t is wel zo dat spontaan een half uur aan de telefoon hangen – vorige week nog het geval – waarschijnlijk niet meer zal kunnen wegens de kosten die daaraan verbonden zijn. Ik moet dat Skype-telefoneren nog wat beter uitdokteren, en natuurlijk zijn er honderdduizend mogelijkheden, maar spontaan, nee, spontaan is het niet.
- “Je gaat ons afscheid missen”, zei mijn lesgever op de manège. Ja. Het scheelt maar een paar weken. Maar ik ga het afscheid missen van de manège waar ik op de 15de april zestien jaar vaste klant zal zijn. Zestien jaar. In een leven dat nog maar 28 jaren telt. Dat is veel. Sinds ik daar op die 15de april voor het eerst (nu ja, eigenlijk voor de tweede keer, de week voordien waren we me gaan inschrijven), heb ik geen enkel feestje gemist, geen enkel evenement. Barbecues met dansfeesten, carnavals-, kerst- en andere jumpings, hengstenshows en afstammelingenkeuringen. Ik stond op de eerste rij. Voor, tijdens en na, trouwens. En nu stoppen ze ermee en ik ga het afscheidsfeestje missen. ‘k Hoop dat ik dan een drukke dag ga hebben in Roemenië. Eén die weinig ruimte laat over overpeinzingen voor het slapengaan. Maar een beetje heimwee zal er toch wel aan te pas komen.
- Er is de openingsavond van werelfilmfestival Open Doek. Mijn allereerste “werk” onder de vorm van een stage. De plaats waar mijn liefde voor werken en inzet is ontstaan. Mijn liefde voor de wereld ook. Voor wat onbekend is en anders.
Natuurlijk ga ik ook nog honderdduizend andere dingen missen, maar daar wil ik het niet te uitgebreid over hebben. Want ja, ik ga dat allemaal mislopen, maar ik ga hopelijk ook heel veel winnen (op vlak van ervaring alleszins). Al te beginnen met een schier eindeloze paardrijvakantie 
Hier had ik het al ‘ns over het weer in Roemenië, meerbepaald over het feit dat het daar koud is. Hoe koud exact, kunt u achter deze link bekijken. Ik zal hem binnenkort ook in de linkerkolom van de homepage van mijn blogje plaatsen, zodat u niet eindeloos naar deze post moet zoeken. Voor deze week lijkt het, qua koude, trouwens nog wel mee te vallen…
U zegt?